கொரோனா கோலங்கள் - முட்டை சோறு

இன்று காலை வீட்டிற்கு தேவையான சில சாமான்களை வாங்கிக்  கொண்டு ரிலையன்சிலிருந்து வெளி வந்தேன். நீளமான வரிசை வெளியில் நிற்பதைப்   பார்க்கையில் நல்ல நேரத்தில் வந்தோம் என நினைத்துக் கொண்டேன். 

வாசல் அருகிலேயே இரண்டு, மூன்று பேர் பிச்சை எடுத்துக் கொண்டிருந்தனர். எல்லோரும் வயதானவர்கள். எல்லோர் முகத்திலும் அழுக்கேறிய 'மாஸ்க்குகள்'. போதாக்குறைக்கு கையில் வேறு ஒன்றிரண்டு வைத்திருந்தனர். யூகித்துக்கொண்டேன், கீழே கிடந்ததை எடுத்து வைத்துள்ளனர் என்று. எத்தனை பெரிய அபாயம். காசைக் கொடுத்தவாறு 'மாஸ்க்கை' ப் பற்றிக்கேட்டேன். "ஆமா, கீழதான் எடுத்தோம். சிலவங்க காரிலிருந்து கூட தூக்கி போடுவாங்க, இங்கின வர்றப்ப..பொறுக்கி வச்சுக்குவோம். அதை மூஞ்சில போடலன்ன திட்டறாங்க ..!" என்று சிரித்தார் ஒரு பெரியவர். அதை போட வேண்டாம், துண்டையோ, சேலையையோ முகத்தை போர்த்திக் கொள்ள அறிவுறுத்தினேன்.

 'மாஸ்க்' அணியும் புண்ணியவான்கள் அதை உபோயோகித்த பிறகு குப்பைத்தொட்டியில் போட்டால் புண்ணியமாய் போகும் என நினைத்துக்கொண்டேன்.

அவர்கள் அருகிலேயே ஒரு பெண்மணி , ஆறேழு வயது பையனுடன் நின்றிருந்தார். மிகவும் கூச்சமாக, "பையனுக்கு ஏதாவது சாப்பிட கொடுங்க ..பிஸ்கட், பன்னு..!" நன்றாகப்புரிந்தது அவர் பிச்சை கேட்க சங்கடப்படுகிறார் என்று. பார்க்க கிராமத்துப் பெண்மணி போலிருந்தார். அந்த பையன் என் பையையேப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.  

நான் அவனிடம், பேர் என்ன, ஸ்கூல் போகலையா என்றேன் வழக்கமாய் சிறுவர்களிடம் கேட்பது போல். "ஸ்கூல் லீவு ..!" என்றவாறு நான் கொடுத்த பிஸ்கட் பாக்கெட்டை வாங்கி கொண்டான். 

"ஜாலி தான..ஸ்கூல் லீவு ..!" என்று சிரித்தேன், எப்படியாவது ஒரு சிரிப்பை அவன் முகத்தில் பார்க்க வேண்டும் என்று.. 

"..இல்ல..!" என்றான் சோகமாய் முகத்தை வைத்துக்கொண்டு. 

"ஸ்கூலுக்கு போகணுமா..ஏன்?" என்றேன், ஆச்சரியம் தாளாமல். 

"ஸ்கூல்ல தான் முட்டை சோறு கொடுப்பாங்க..!" என்றான்.

இச்சிறுவனைப் போல் எத்தனை பள்ளி செல்லும் சிறுவர் சிறுமியர் அவதிப்படுவர் ? அவர்களுக்காகவாது, இந்த கொரோனா ஒரு முடிவுக்கு வரவேண்டும். தயவு செய்து பிரார்த்திக்கொள்ளுங்கள்!

கொரோனா கோலங்கள்

இந்த கொரோனா காலகட்டத்தை கொ.மு  (கொரோனாவிற்கு முன்) கொ.பி (கொரோனாவிற்கு பின்) என பிரிக்கலாம் போலிருக்கிறது.

சமீப காலமாக எங்கள் தெருவில் நிறைய வியாபாரிகள் தட்டுப்படுகின்றனர். பெரும்பாலும் புதிய முகங்கள். குறிப்பாக காய், பழம், உதிரி பூ, அப்பளம், கருவாடு என விற்போர். என் அம்மா பெரும்பாலும் வாடிக்கையாய் வரும் அவர்களை அறிந்து வைத்திருப்பார். அவரே கண்டுணர்ந்தது நிறைய புது முகங்களை. அதிலும் ஒரு சிலர் தான் தினசரி வந்தனர். பெரும்பாலும் வாரம் ஒரு முறையோ, இரு முறையோ வந்தனர். சிலருக்கெல்லாம் வியாபாரம் வரவே இல்லை. அவர்களது கையாளுதலிலேயே கண்டுணர முடிந்தது. என் அம்மா வெளிப்படையாகவே அவர்களிடம் கேட்க, அழாத குறையாக ஒப்பு கொள்வர். அவர்கள் எல்லாம் வேறு ஏதோ தொழில் புரிந்தவர்கள். எத்தனை நாள் சும்மா இருக்க முடியும். அவர்களால் முடிந்ததை வியாபாரம் செய்யத் துவங்கி விட்டனர் என்பது தெரிய வந்தது.

உதிரி பூ விற்கும் பெண்மணி ஒருவர், வீட்டு வேலை செய்பவராம். போய் வர பஸ்ஸோ, ஷேர் ஆட்டோவோ இல்லை. அதையும் மீறி நடந்தே போனவரை வேலைக்கு வரவேண்டாம் என விரட்டியே விட்டனராம். வீட்டிற்குள் விடாமல் அவர்கள் செய்தது அந்த அம்மாவிற்கு என்னவோ போலாகிவிட்டது. "எத்தனை வருஷம் வேலை பார்த்திருக்கேன். அன்னிக்கு அவ்வளவு தூரம் நடந்தே போனேன்..அதுவும் பாவம் வீட்டு வேலை செய்ய கஷ்டப்படுவாங்களே ன்னு, மனசு கேட்காம போனேன். கதவை கூட திறக்காம வெளியவ நிக்க வச்சு அனுப்பிச்சிட்டாங்க..மனசு ஆத்தாமா போகுது.." என்றவர் "ரேஷன்ல அரிசி கொடுக்கிறான்..குழம்பு காய்க்கு எங்கே போறது..அதான் உதிரி பூ வாங்கி விக்கிறேன், வேற ஏதும் தெரியாதே..பூ கட்ட தெரிஞ்சா கூட பூ தோத்து விக்கலாம்..அதுவும் தெரியாது..ரெண்டு புள்ளைக இருக்கு..முன்ன வீட்டு வேலை முடிஞ்சு போறப்ப எதோ சாப்பிட கொடுப்பாங்க..புள்ளைங்களுக்கு கொடுப்பேன்..!" என்றார்.

-----

வடகம் விற்று கொண்டு வந்தார் ஒரு பெரியவர். கூழ் வடகம், ஜவ்வரிசி வடகம், வெங்காய வடகம் என பிளாஸ்டிக் கவரில் போட்டு மெழுகு வர்த்தியால் சீல் செய்யப்பட்டிருந்தது. பார்க்கவே பாவமாக இருந்தது. டீ கடையில் வடை போடுபவராம். டீ கடைதான் இல்லையே என்ன செய்வது. அக்காவும் தம்பியுமாம். கல்யாணமும் ஆகவில்லை. காலம் உருண்டோடிப்போனது. அக்கா ஏதோ ஆபிஸில் பெருக்கி சுத்தம் செய்யும் வேலை பார்த்து வந்தாராம். இப்போது இரண்டு பேருமே பிழைப்புக்கு வழியின்றி இருக்க அக்கா வடகம் போட்டு கொடுக்க, தம்பி விற்க வருகிறார். "ரேஷன் அரிசியும், வெயிலும் கை கொடுக்க ஏதோ அரை வயிறு, கால் வயிறு ரொம்புது" என்றார்.  அவரால் கூவி கூட விற்க முடியவில்லை. ஏதோ விலாசம் கேட்பது போல் வீடு வீடாய் போய் கேட்கிறார்.

------

ட்ரை சைக்கிளில் ஒரு வயதான தம்பதி சமேதம் கீரை விற்க வந்தனர். அவர் சைக்கிளை தள்ளி கொண்டு வர, அந்த அம்மா சைக்கிளில் உட்க்கார்ந்து வந்தார். அந்த அம்மாவின் முகம் ஏதோ ஒரு வெட்கத்திலேயே இருக்கும். வாரம் இரு நாட்கள் மட்டும் தான் வந்தனர். கேட்டதற்கு, ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு ஏரியாவாக வியாபாரம் செய்கின்றனராம். அவர், ட்ரை சைக்கிளில் லோடு அடிப்பவராம். வீட்டம்மா ஸ்கூல் வாசலில் பெட்டி கடை வியாபாரமாம். "முதல்ல சங்கடப்பட்டா..ஆள் தாட்டியா இருக்கிறதுனால நடக்க முடியாதுன்னு ..நான்தான் உள்ளயே உக்காரு..நான் ஓட்டிட்டு போறேன்..நீ கீரையை கொடுத்து காச வாங்கிக்கன்னு.. என்ன.. ஒரு பசிக்கு டீ கூட குடிக்க முடியமாட்டேங்குது..முன்னெல்லாம் கட்டு கட்டா பீடி குடிப்பேன் லோடு அடிக்கிறப்ப..இப்ப ஒரு மாசமா இல்லவே இல்ல..என் வீட்டம்மா எத்தனை வாட்டி சொல்லிருக்கும் .." என்று சிரித்தார்.

-----

ஒரு பெண்மணி வாழை ஸ்பெஷலிஸ்ட். வாழைத் தண்டு, வாழைக் காய், வாழைப் பூ மட்டும் விற்பார். சிலைமான் பக்கம் ஏதோ கிராமமாம். போக்குவரத்து ஏதும் இல்லாததால், வாழைத் தோப்பெல்லாம் வீணாய் போகிறது. ஒவ்வொரு நாளும் வெட்டி எடுத்து வந்து விற்கிறார். வீட்டுக்காரர் டூ வீலரில் ரிங் ரோட்டருகில் விட்டு விடுவாராம். அதற்கு மேல் அனுமதியில்லை. போலீஸ் கெடுபிடியில் இவர் வருவதே சிரமம் என்பார். அப்படியிருந்தும் சில நாள் மனசு கேட்காமல் அவர் வண்டியில் தேடி வந்துவிடுவார். ஓரிரு சமயம், இந்த அம்மா வண்டியில் பின்னாடி கூடையுடன் உட்கார்ந்து வியாபாரம் பார்க்கும். வண்டியில் உட்கார்ந்துக் கொண்டே புருஷனும் பொண்டாட்டியும் வாழைக் காய், வாழைப் பூ என கூவி வருவர். 

பாவம், இன்றைக்கு அந்தப் பெண்மணி மட்டும் வந்தார். அழுது வீங்கியிருந்தது முகம். என் அம்மா என்னவோ ஏதோவென்று விசாரிக்க, "ஒரு மாசமா நல்லா இருந்தாம்மா, கூட மாட ஒத்தாசையா..கிரகம், நேத்து கடைய (டாஸ்மாக்) திறக்கவும் போய்ட்டாம்மா..தலையெழுத்து..!" என்று தலையில் அடித்துக் கொண்டார்.

வாழ்வின் விளிம்பில்..!

சாவதை விட வாழ்வதுதான் இங்கு பரிதாபமாக உள்ளது..!

கொரோனா ..கோராத்தாண்டவமாடுகிறது எங்கு நோக்கினும்.

எதேச்சேயாக பெங்களூரிலிருந்து அம்மாவை பார்க்க மதுரை வர, மறு நாள் ஊரடங்கு.அதைத்  தொடர்ந்து அனைத்து போக்குவரத்தும் முடங்க மதுரையே கதியாகிப்போனது.

ஊரடங்கின் இரண்டாம் நாளே மக்கள் விதியை  காற்றில் பறக்க விட காவல் துறையினர் ஆங்காங்கே சாலையில் திரிவோரிடம் கடுமையாய் நடக்க ஆரம்பித்தனர். பாதிப்பை உணராத மக்கள் ஒரு புறம் டூ வீலரில் சுற்ற, அவர்களால் அத்தியாவசிய தேவைகளுக்கு போய் வருவோர் பெரும் இன்னலுக்கு உள்ளானர். இதில் குறிப்பாய் பாதிப்படைந்தோர் அன்றாட வியாபாரிகள் தான்.

காய், பழம், பொரி கடலை, நொறுக்கு தீனி, ஊறுகாய், பினாயில், கோலப்பொடி, அப்பளம் விற்போர், பழைய பேப்பர் வாங்குவோர் என எண்ணற்றோர் ஒருபுறம். சில தெருக்களில் (சில வீடுகளுக்கென) தினசரி பிச்சை எடுப்போர் என உண்டு. இன்னும் சொல்லப்போனால், எங்கள் பக்கத்து வீட்டிற்கென ஒரு சில நாய்கள், பூனை வருவதுண்டு.

ஒட்டு மொத்தமாய் ஒருவரையும் காணோம். இப்படியொரு முடக்கத்தை வாழ்வில் கண்டதில்லை. உலகமும் கண்டிராது.

நான்கு நாட்கள்தான், தெருவில் கோலப்பொடி விற்கும் பெண்ணின் குரல் கேட்க ஆரம்பித்தது. எலி வளையிலிருந்து எட்டிப்பார்ப்பது போல் ஒவ்வொரு தலையாய் ஒவ்வொரு வீட்டிலிருந்து தென் பட ஆரம்பித்தது. எங்கள் வீட்டிற்கு வந்த பெண்ணிடம் என் அம்மா நலம் விசாரிக்க ஆரம்பித்தார். அப்பெண் அழாத குறையாய் கொட்டி தீர்த்தார். வீட்டில் பிள்ளைகள் பசியோடிருப்பதாகவும், பதினோரு கி.மீ நடந்தே வருவதாகவும் சொன்னார். தேவைக்கு அதிகமாகவே வாங்கிய என் அம்மா ஒரு நூறு ரூபாய் வைத்துக்கொள்ளவும் கொடுத்தார்கள். வாங்க மறுத்த அவரிடம், "சரி, பார்த்து போ..எங்கே பார்த்தாலும் கோரனோ , கோரனோ ன்னு சொல்றாங்க..கவனமா இரு. வீட்டிலேயே இருக்க பாரு " என்றார் என் அம்மா.

"அட போங்கம்மா..செத்தா சாவுறோம்..செத்துரக்கூடாதுன்னுதான் வாழறோம்..இப்ப  சாவுறது கூட பெரிசா தெரியல...வாழ்றது தான் மா கஷ்டமா இருக்கு ..!" என்றபடி கோலப்பொடி என கூவிக்கொண்டே நடக்க ஆரம்பித்தார்.

பெண் நடத்துனர்

தினமும் செல்லும் அதே பேருந்துதான் . ஆனால், ஓட்டுனரும், நடத்துனரும் புதிதாயிருந்தனர். அதிலும், பெண் நடத்துனர்.வழக்கமான பயணிகள் கூட்டம் மற்றும் புதிதாய் பயணிப்போர் என கூட்டம் நிரம்பி வழிந்தது. பேருந்து சற்று மெதுவாய்த்தான் போனது. ஓட்டுநருக்கு வழித்தடம் புதியது மட்டுமல்ல, வயதும் அதிகமாயிருந்தது. வழக்கமான நடத்துனர் எனில் யார் பாஸ் வைத்திருப்போர் எனத்தெரியும். புதிய பயணிகளிடம் மட்டும் டிக்கெட் வழங்கிவிட்டு, ஸ்டேஜில் தாமதிக்காமல் பேருந்து நேரத்திற்கு செல்ல உதவுவார். ஏனெனில், காலை 6.45 மணிக்கு டிப்போவில்  கிளம்பி சார்ஜாபூர் அடைய 8.15, 8.30 ஆகிவிடும். பெங்களூரைப் பொறுத்தவரை தூரத்தை விட , போக்குவரத்து நெரிசலே நாம் செல்லும் நேரத்தை தீர்மானிக்கும்.

புதிய நடத்துனர் பெண்மணி ரொம்பவும் திணறித்தான் போனார். ஸ்டேஜில் நின்று போக, போக தாமதமாகிக் கொண்டே போனது. அதுவும் வார முதல் நாள், திங்கள் கிழமை வேறு. வெளியே போக்குவரத்து நெரிசல், உள்ளே வேலைக்கு செல்வோரின் எரிச்சல், முனகல். என்னைப் போல் சிலர் நடத்துனர் பெண்மணியை பரிதாபமாகப் பார்த்தோம். அவர் முகத்தில் ஓர் இனம் புரியாத உணர்ச்சி தெரிந்தது. கவலையா, குழப்பமா இல்லை வலியா என்று கண்டுணர முடியவில்லை.

தொம்மசந்திரா நிறுத்தம் வருவதற்கே மணி எட்டாகிப்போனது. ஏழே முக்காலுக்கு தாண்டியிருக்க வேண்டியது. புலம்பித்தள்ளிவிட்டனர்.  நல்ல வேளையாக அதற்குள் முக்கால்வாசி கூட்டம் இறங்கியிருந்தது. பேருந்து நிறுத்தத்தை விட்டு சற்று தொலைவில், ஆனால் வழியில் ஒரு பொது கழிப்பறை உண்டு. நடத்துனர் பெண்மணி, ஓட்டுநரிடம் நிறுத்த சொல்லி வேகமாய் இறங்கிப்போனார். அவ்வளவுதான், உள்ளே இருந்த கூட்டம் கன்னடம், தமிழ், ஹிந்தி என ஓட்டுநரிடம் கத்த ஆரம்பித்தது. ஓட்டுநருக்கோ சங்கடமாகிப் போனது. ஐந்து நிமிடம் ஆகியிருக்கும். வந்துவிட்டார் அந்த நடத்துநர் பெண்மணி. வந்தவரிடம், மீண்டும் கத்த ஆரம்பித்தனர் பயணியர் கூட்டம். அதிலும், குறிப்பாய் பெண்கள் கூட்டம். எனக்கு ஆச்சர்யமாகிப் போனது. ஒரு பெண்மணி கன்னடத்தில் ஏதோ சொன்னது எனக்குப் புரியவில்லை. ஆனால், ஓட்டுநர் கோபமாக பதிலுக்கு "நீயெல்லாம் ஒரு பொம்பளையா" என திட்டியது மட்டும் புரிந்தது.

ஆனால், நடத்துநர் பெண்மணி உட்கார்ந்தவர், உட்கார்ந்தவர் தான்.அவர் இருக்கையை விட்டு எழவே இல்லை. இருவர் அடுத்த நிறுத்தத்தில் ஏறி பயண சீட்டு கத்தி கேட்டும் அவர் வரவே இல்லை. அவர்களும் இறங்கி போக இப்போது நான் உட்பட மூவர் மட்டுமே இருந்தோம். எங்கள் நிறுத்தமும் வந்தது. சொல்லியது போல் நாங்கள் மூவரும் ஓட்டுநர் அருகே போய்  நின்றோம், முன் வழியே இறங்குவதற்கு. அப்போதுதான் பார்த்தேன். நடத்துநர் பெண்மணி தலை குனிந்தவாறு உட்கார்ந்திருந்தார்.

ஓட்டுநர் எங்களிடம் கன்னடத்தில், "நேரமாயிருச்சா..இன்னைக்கு? ரொம்ப சங்கடமாயிருக்கு!" என்றார் கவலையுடன். எங்களில் இருந்த ஒரு முதியவர், "இல்லைப்பா, நேரமெல்லாம் நிறையவே இருக்கு எங்களுக்கு..என்னா?!" என்றார் என்னையும், இன்னொரு நபரையும் பார்த்து. ஆமாம் என்றோம் ஒருமித்து.  (ஆவுது, ஆவுது என்றோம் கன்னடத்தில்)

இறங்கிய எங்கள் மூவரையும் பார்த்து ஓட்டுநர் வணக்கம் வைத்தார்.ஆனால், நாங்கள் மூவரும் நடத்துநரைத்தான் கவலையுடன் பார்த்தோம். நிமிர்ந்த நடத்துநர் பெண்மணி எங்களைப் பார்த்து புன்னகைத்தார். எங்கள் மூவருக்கும் அதில் அப்படியொரு ஆனந்தம். 

வழக்கத்திற்கு மாறாய், அன்றைய பொழுது மெதுவாய் நகர்ந்தது.

பிச்சை

நான் பிச்சையெடுப்பதை அவ்வளவாக ஆதரிப்பதில்லை. எப்போதேனும் வயதானவர்கள் பிச்சை எடுக்கும்போது குறைந்தது ஐந்து அதிகபட்சம் பத்து ரூபாய் போடுவது உண்டு. பத்து ரூபாய் போடும்போது சற்று பெருமையாய் உணர்வதுண்டு. எல்லாம் நேற்று வரைதான் அந்த பெருமையும்.

கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாக என் வீட்டருகே ஒரு பெண்மணியைப் பார்ப்பதுண்டு. அவர் ஒரு ரஷ்ய பெயிண்டிங்கில் வரும் பெண்மணியப் போலிருப்பார். சற்றேற அறுபது வயதிலிருப்பார். பாந்தமாக உடையணி ந்திருப்பார்.காலை, இரவு என எந்நேரமும் தெருவிலிருக்கும் ஒரு டீக்கடை வாசலில் உட்கார்ந்திருப்பார். ஆனால், ஒரு போதும் அவர் பிச்சை எடுத்துப்பார்த்ததில்லை. அவரின் அதிகப்பட்ச உணவே டீ தான், நான் பார்த்தவரை.

வழக்கமான பூக்கடையில், நேற்று பூ வாங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, அந்தப் பெண்மணி வந்தார், நின்றார். எதுவும் .கேட்கவில்லை. அந்த பூக்காரப்பெண் உடனே இருபது ரூபாய் நோட்டையெடுத்து நீட்டினார். வாங்கிகொண்டுப் போய்விட்டார். நான் ஆச்சரியம் தாங்காமல் கேட்டே விட்டேன். " யாரது? வந்து நின்னாங்க, காச நீட்டவும் வாங்கிட்டுப் போயிட்டாங்க, எங்க வீட்டாண்டப் பார்த்திருக்கேன்..! " என்றேன்.

" அந்தம்மா ஒரு டீச்சர்  (அண்)ணா .. ஒன்னுக்கு, ரெண்டு பசங்கண்ணா.. அந்தம்மா வீட்டுக்காரர் போயிட்டார். அப்பால, ரெண்டு பசங்களும் பொண்டாட்டி பேச்சுக் கேட்டுனு நீ அவன்ட போன்னு இவன் சொல்ல, அவன் இவன்ட போன்னு சொல்ல அந்தம்மா ரோஷம் வந்து வெளிய வந்துடுச்சு..யார் வீட்டுக்கும் போகாம தெருவிலேயே இர்ந்துடுச்சு. யார்ட்டயும் காசுன்னு கேக்காது ணா ..இந்த ஏரியால நிறையப்பேத்துக்கு தெரியும். ரொம்ப தெரிஞ்சவங்க, பிடிச்சவங்க ட்ட மட்டும் போய் நிக்கும். நாம உடனே காசு கொடுத்த வாங்கினு போயிரும் ..கொஞ்சம் லேட்டா னாலும் போயிரும்..அவ்வளவு சங்கடம்னா..அதான் அந்தம்மா வந்தாக்க உடனே காச கொடுத்துறுவேன். ..நானே எத்தினி வாட்டி அதுக்கு குட் மார்னிங் சொல்லிருப்பேன் ணா, இந்தாண்ட அது ஸ்கூல் போறச்ச ..எப்பவாச்சும் சேலத்துணி வாங்கி கொடுப்பேன். ஏதோ நம்மால முடிஞ்சதுண்ணா .." கண்களில் நீர் தேங்கியிருந்தது. என் பத்து ரூபாய் பெருமையை நினைத்து வெட்கப்பட்டேன்.


"ஆமா, அவங்க மகன்க எங்க இருக்காங்க இப்ப.." எனக் கேட்டேன்.

"இங்கேதா ணா  இருக்காங்க ..இப்பவும், டெய்லி அந்த வீட்டை ஒரு தபாவது சுத்தி வரும் இந்தாம்மா. ஆரம்பத்துல மகன்களும் கூப்பிட்டு பார்த்தானுக..அவங்களுக்கு அசிங்கமா இருக்குன்னுட்டு . இந்தாம்மா பேசவே இல்ல ..அவங்க கண்ணு முன்னாடியே அந்தம்மா தெருவிலேயேதான்  இருக்கு.. அந்த மகன்களுக்கு, இத விட என்ன தண்டனை ணா வேணும்..? "

Let him be handicapped..!

I keep my son's WhatsApp account in my phone's second space. The reason was he doesn't have a phone (many of his mates named him as peculiar creature for this 'defect'). Mistakenly and unfortunately he had his own WhatsApp number which is being used in my mobile's second space.
Need to say about the messages? OMG messages are pouring day and night from his old school mates and his new classmates. One way it's helpful when they share any study materials which I usually download and share with him.
Initially got irritated with the messages they shared and especially the language. Very common to use bad words among them, I understand gradually.
Recently, the first term exam was held. During every exam's before night, they exchanged messages in an extreme manner. Mostly, they asked each other what they are studying, did they complete the portion and a few asked about the portions also. And video they took at class when teacher taught them shared. (It was not allowed and candid capture).
Seriously wondered and worried that when would they study and how would they concentrate on their studies if they keep looking at mobile. Wouldn't be distracted from their focus?
Fortunately, happened to meet a parent and casually but purposely shared the mobile incident. He told me initially hesitated to allow a mobile to his daughter. But, she felt 'inferior' among her friends' circle and assured him that she would use mobile only for 'academic' purpose. He was convinced by his spouse and a few teachers. Only then he gifted her a smart phone it seems. But, noticed his face was gloomy.
He justified his decision by saying, "who doesn't have a mobile nowadays.. smartphone becomes a part of our body, kids are born with smartphone!"

While leaving, he asked me whether my son has got a smartphone or not.  Very curious to know since he has shared his daughter's story.

With a big smile replied him, "Let him be handicapped!".

Reading..an extinct habit?!

I just happened to discuss, a casual talk about technology invasion in our life with two of my young colleagues. Both are engineering graduates. How would be our day without internet facility? This is the topic discussed. I just told them, on Sundays I started following 'data fasting'. I am completely avoiding use of internet. No whatsapp, mail checking not even ordering food etc.
"Then, what do you do?" they asked me. I just laughed and asked them "So, you meant to say a person can't do anything without internet and smart phone especially?" One guy had told his story, a few weeks back his new phone had some error and not fetching internet connection it seems. He felt the day was horrible, that too a weekend it was. The other guy had told me that he could not imagine it and never experienced it.

Now, they hooked me a question "What do you do or What can you do without internet?!" I just replied them "Reading..a book!"
Both looked at each other and asked, "What book..magazine or a newspaper on weekend?"
I have lot of books to read and keep buying books periodically. Earlier, I used to read during my commutation to work. Everyday, to and fro 2-3 hours used to read. Now, fortunately on my data fasting got more to read.

I asked both of them about reading of books. Sadly, both told apart from college books nothing had read in their life. A younger guy mentioned that at least some comics had read during his school days. They never read a book out of their text books it seems, they promised! I wondered and asked them again, fiction, non-fiction, favourite writer, character inspired etc., They told big NO and added that none of his friends had 'such' habit! When I repeatedly asked both of them looked at me very weirdly as I am asking something inappropriate.

Proudly, I can say that not only in my school and college even at home we brought up with a reading habit. My father introduced me a (public) library before I saw my school library. And during my school days a class allotted for 45 minutes in a week to read books. In that 45 minutes, first 15 minutes to discuss among ourselves about the books read last week and 30 minutes to read our books at library. A teacher of any subject or a librarian accompanied with us every week. It made us comfortable with them and the relationship was beyond a student and teacher/librarian.

During college days, it was proud to keep multi library membership cards. We used to meet friends at library. For example, I was avail at Gandhi museum library on Saturday evenings and Simmakkal library on Sunday mornings (in Madurai). We knew each other's schedule and meet accordingly. If a person not avail, the librarian act as an information agent to communicate :) What sort of days they were.
No phone communication was available on those days. A librarian used to inform or passing message. I got to know my friend's engagement through a librarian only :)

A book shop named 'Mother land' (opposite to Railway station) in Madurai had an monthly chit scheme to buy books. Pay 20 rupees every month for 11 months, 12th month need not pay. But, you would get 240 rupees to buy books. I bought my Oxford english dictionary through that scheme only. It was around 200 rupees then. What an encouragement to buy books, read books!

I asked both of my colleagues why don't they give a try on reading and listed few of my regional language collection.
"If it is in video format the same story, please share via Whatsapp, would watch it. No reading business and all. Painful it is!" they laughed out but seriously.