மகிழ்ச்சி : மூன்றாம் பரிசு- பொங்கல் சிறுகதைப் போட்டி, மாலை மலர்

 எனது 'செல்லாக்காசு' சிறுகதை மாலைமலர் நடத்திய 'பொங்கல் சிறுகதைப் போட்டியில்'  மூன்றாம் பரிசு பெற்றுள்ளதை மகிழ்வுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன். (மாலைமலர், பிப்ரவரி 1 2025 நாளிதழ்)

எனது நண்பர் திரு. நீலகண்டனுக்கு சமர்ப்பிக்கிறேன்! 

மகிழ்ச்சி

 என்னுடைய 'லெமன் சாதம்' சிறுகதை 'சொல்வனம்' இணைய இதழில் பிரசுரமாகி உள்ளதை மகிழ்வுடன் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். 

இணைப்பு: 

லெமன் சாதம் – சொல்வனம் | இதழ் 325 | 25 ஆக 2024 (solvanam.com)

ஆட்டோக்காரன் பையன் ..!

 ஆனேகல் - அத்திப்பள்ளி குறைவான பேருந்துகளே இயக்கப்படும். ஷேர் ஆட்டோ தான் ஒரே கதி. டீசல் ஆட்டோ, பதினொரு பேர் பயணிப்பர். முன் டிரைவர் சீட்டில் டிரைவர் இரு பக்கமும் இருவர், நடுவில் எதிரெதிர் ஆறு பேர், பின்னால் மூன்று பேர் என அடைத்துப் பயணிக்கும். 

எங்கள் அபார்ட்மெண்டு முன் காலையில் அவ்வளவு கூட்டம் நிற்கும். ஷேர் ஆட்டோ வந்தபடியே இருக்கும். இருபது ரூபாய் கட்டணம். பேருந்திலும் அதே கட்டணம் தான். சில ஆட்டோ டிரைவர்கள் பரிச்சியமாய்ப் போனார்கள். 

அன்று காலை, நான் ஆட்டோவிற்கு காத்திருக்கையில் என் எதிர் பிளாட் நபரும் வந்தார். நான் ஆச்சரியமாய் " என்ன காரில் போகவில்லையா?" எனக் கேட்க, "அப்பப்ப பழச மறக்கக் கூடாதுல.. " என சிரித்தபடி, " இல்லையில்ல.. என் மச்சான் வந்துருக்கான், ஏதோ இன்டர்வியூ அட்டென்ட் பண்ணனுமாம்.. அவன் அக்கா அதான் என் பொண்டாட்டி ஆர்டர் இன்னிக்கு ஒரு நாள் கார் அவனுக்கு கொடுங்க ன்னு..!" என பலமாய் சிரித்தார். சமீபமாக தான் அவரைத் தெரியும். ஐடி யில் நல்ல வேலையில் இருக்கிறார் எனத் தெரிந்து கொண்டேன். 

ஆட்டோ வரவும், பெண்கள் நடுவில் அமர, நானும், அவரும் டிரைவருக்கு இரு புறமும் அமர்ந்து கொண்டோம். தெரிந்த டிரைவர் தான். என்னைப் பார்த்து சிரித்தபடி, போனில் பேசிக்கொண்டே ஓட்டினான். என்ன பிரச்சனை எனத் தெரியவில்லை. ஒவ்வொரு போனாய் பேசி பணம் கேட்டு கொண்டிருந்தான். போனை டாஷ் போர்ட் டில் வைத்துக் கொண்டு காதில் ஹெட் செட் அணிந்து பேசியபடி வந்தான். இடையிடயே Darling என வந்த அழைப்புகளை நிராகரித்தபடியே வந்தான். பத்து பேரிடமாவது பேசியிருப்பான். முகம் வாட்டமாயிருந்தது. ஒரு இடத்தில் பயணிகளை இறக்கி விடுகையில் சற்று நின்று, Bro-in-law என்ற பெயரை அழைத்தான். எடுக்கவே இல்லை. வண்டி நகர்ந்து போகவும் மீண்டும் Darling அழைத்தது. எனக்கு சிரிப்பாய் வந்தது. இம்முறை ஸ்பீக்கரில் போட்டு விட்டான். " என்ன ஆச்சு.. ஸ்கூல் பீஸ் கட்ட போறயா.. ஆட்டோ ஓட்ட சொல்லி கொடுக்கப் போறீயா உன் புள்ளைக்கு.. " எனக் கத்த, Darling என்பது அவன் மனைவி என புரிந்து கொண்டேன். அந்தப் பக்கம் என் எதிர் வீட்டு நண்பர் என்னைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டார். 

அதற்குள் Bro-in-law call waiting என வர, Darling பேச்சை முறித்துக் கொண்டான். ஸ்பீக்கரில், "காச தவிர வேறு எதுனா பேசுறதுனா பேசு.." என ஆரம்பிக்க இவன் ஒன்றும் பேசாமல் கட் செய்து கண் கலங்கினான். மீண்டும் Darling அழைக்க, ஸ்பீக்கரில் "தூ.. ஒரு ஆறாயிரம் ஸ்கூல் பீஸ் கட்ட முடியல.. என் அண்ணன்ட்ட பிச்சை எடுக்கப் போனியா.. அவன் எனக்கு ஃபோன் பண்ணி கேவலமா பேசுறான்.." என பேசும்போதே ஒரு பிஞ்சு குரல், "டாடி, ஸ்கூல் வேணாம்.. நீ மம்மி ஃபைட் பண்ணாத !" என சொல்லவும் பாவமாய் போனது எனக்கு. அதற்குள் அத்திப்பள்ளி வந்திருந்தது. 

இறங்கிய அனைவரும் அவரவர் பணத்தை நீட்ட, அவன் சில்லறை கொடுக்கவும் வாங்கவுமாய் இருந்தான். நான் கொடுக்கும்போது அவன் முகத்தைப் பார்த்தேன். கண்ணீர் முட்டிக் கொண்டிருந்தது. என் எதிர்வீட்டு நண்பர் " GPay இருக்கா..?" என்றார் அவனிடம். நான், "நா கொடுக்கிறேன் இருபது ரூபாய்க்கு எதுக்கு ?" என்றபடி பையை திறக்க எத்தனித்தேன். அவரோ விடாமல் "..சொல்லுப்பா GPay  நம்பரை!" என்றபடி போனை நீட்டிக் கொண்டிருந்தார். அவன் சொல்ல, சொல்ல, "மஞ்சு வா..?" எனககேட்டார். அவன் ஆம் என்று சொல்லி முடிக்கவும், அவர் பணம் செலுத்தியதற்கான குறுஞ்செய்தி ஒலித்தது. அவன் பிரமிப்பாய் அவரை ஏறெடுத்தான். "சார்.. என்று போனைக் காட்ட அதில் 6020  என்றிருந்தது. நான் அவரை திகைத்துப் பார்க்க, அவர் அவனிடம், "எப்போ முடியுமோ அப்ப கொடுத்தா பரவாயில்ல.. ஸ்கூல் பீஸ் ஐ முதல்ல கட்டு.. ஆட்டோக்காரன் பையனை நல்லா படிக்க வை.. எங்கப்பா மாதிரி..!" என்றார். அவன் சடாரென அவர் காலைத் தொட்டான். அவர் அவனைத் தூக்கியபடி, "எங்கப்பா ஒரு ஆட்டோ காரர் தான்.. என்னை நல்லா படிக்க வச்சாரூப்பா.. அதெல்லாம் எதுக்கு உனக்கு.. சார் வாங்க டைம் ஆகுது.." என்றபடி "உன் மச்சானால ஹெல்ப் பண்ண முடியலானாலும், என் மச்சான் மூலமா உனக்கு ஹெல்ப் கிடைச்சிருச்சு..!" என்று சிரித்தபடி என்னுடன் பேருந்தைப் பிடிக்க ஓடி வந்தார். 

மஞ்சுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை என்பதை திரும்பிப் பார்த்தபோது புரிந்துக் கொண்டேன். 

மழை பெய்யணுமில்ல..!

வீட்டிற்கு வந்து எடுத்து வைக்கும் போதுதான் கவனித்தேன், கூடுதலாக ஒரு பொட்டலம் இருந்ததை. அதை பிரித்துப் பார்த்தால் கேசரி ! இள மஞ்சள் நிறத்தில் தக தகவென வாழை இலையில் மின்னியது.  "இட்லி மட்டும் போதும் னு தானே சொன்னேன்.. கேக்குறதே இல்லை.. இஷ்டத்துக்கு வாங்கிட்டு வர்றது..!" என்றாள் என் மனைவி. "சூப்பர்.. கேசரி யா..!" என்றான் என் மகன். எனக்கோ யோசனை.. நான் சொல்லவே இல்லையே.. பாவம் யாருக்கு கொடுக்க வேண்டியதை எனக்கு கொடுத்து விட்டார் போல என நினைத்தேன். பாவம் இந்நேரம் யாரோ வீட்டில் ஏமாந்து போகும் ஒருவரை, அது குழந்தையாய் கூட இருக்கலாம். அவர் மனைவியிடம் திட்டு வாங்குவதையும் நினைத்துக் கொண்டேன். அவர் மீண்டும் வந்து அந்த ஓட்டல் சர்வரை திட்டலாம். கல்லாவில் இருப்பவரை காசு வாங்கியதற்காக சண்டையிடலாம். 

அப்போதுதான் உறைத்தது, நான் அதற்கு காசே கொடுக்க வில்லை என்று. அது ஒரு பழைய ஓட்டல். விட்டல் என பெயர், அத்திப்பள்ளியில்! அதை 'பட்டர்' ஓட்டல் என்றே அழைத்தனர். கன்னடத்தில் பட்டர் என்றால் பிராமணர் என பொருள். நம்மூர் 'பிரமாணாள் கபே ' போல். நான் ஆனேகல் வீடு மாறியவுடன் இந்த ஓட்டல் எனக்கு கை கொடுத்தது. வீட்டிற்கு வரும் விருந்தினர்களுக்கு, ஞாயிறுகளில் காலை சிற்றுண்டிக்கு என அவ்வப்போது அத்திப்பள்ளி போய் பார்சல் வாங்கி வருவேன். மற்ற ஓட்டல் போலல்லாமல், அங்கேயே சாப்பிட்டாலும் சரி, பார்சல் வாங்கினாலும் சரி, கவுண்டரில் போய் வேண்டியதை கேட்டால், சாப்பிட என்றால் தட்டில் வைத்து கொடுப்பார்கள். டேபிளில் நின்று சாப்பிட்டுக்கொள்ளலாம். (self service). பார்சல் என்றால் பொட்டலம் போட்டு கொடுப்பார்கள். வெளியே வரும்போது கல்லாவில் சொல்ல வேண்டும், என்ன சாப்பிட்டோம், இல்லை என்ன பார்சல் என்று. அவர் வாயிலேயே கணக்குப் போட்டு சொல்லுவார். அவ்வளவுதான். டோக்கன் முதலில் வாங்குவதோ, பணம் போட்டு பில் வாங்கி பார்சல் வாங்குவதோ கிடையாது. எனக்கு இது முதலில் விநோதமாய் இருந்தது. ஆனால், அங்கு வரும் வாடிக்கையாளருக்கு சாதாரணமாய் இருந்தது. நானும் அவ்வாறே பழகிக் கொண்டேன். 

இன்று அப்படித்தான் நான் தட்டை இட்லி, பூரி மட்டும் பார்சல் கேட்டு, அதை மட்டும் சொல்லி பணம் கொடுத்து வாங்கி வந்திருந்தேன். இங்கு வந்து பார்த்தால் தான் கேசரி பொட்டலம் கூடுதலாய் வந்திருந்தது தெரிந்தது. நான் இத்தனையும் யோசிப்பதற்குள் என் மனைவியும், மகனும் அவர்கள் உணர்வை வெளிப்படுத்தினர். பின்னர் அவர்களுக்கு நான் விளக்கியதும், "அட.. ஓசி கேசரி .. சூப்பர்!" என்றான் என் மகன். "நமக்கு எத்தனை வாட்டி சட்னி சாம்பார் மறந்துருப்பான்.. இருக்கட்டும்!" என்றாள் என் மனைவி. 

"காசு கொடுக்காம சாப்பிட்டா, அவங்களா கொடுக்காம சாப்பிட்டா உடம்புல ஒட்டாதுப்பா.." என்றார் என் அம்மா. இப்போது அந்த கேசரியை என்ன செய்வதெனத் தெரியவில்லை. நாங்கள் மூவரும் அதைப் பார்க்க, திறந்து வைத்திருந்த கேசரி சிரித்தது. "சரி விடு.. செக்யூரிட்டிக்கு வேணா கொடுத்திரலாம் .. நம்ம சாப்பிட வேணாம் !" என நான் சொல்ல என் மகன் விக்கித்துப் போனான். என் அம்மா, " யாரோ பொருளை நம்ம தானம் செய்ய படாதுப்பா..!" எனக்கு கோபம் வந்தது.. "அட சும்மா இரும்மா நீ..! ஒரு கேசரிக்கு போய்ட்டு..! நீ சாப்பூடிரா" என்றேன் என் பையனிடம். அவன் அவ்வளவுதான். "எனக்கெல்லாம் வேணாம் பா.. ஆச்சி சொல்லிட்டாங்க.." என்றான். 

"சரி.. அதை அப்புறம் பாக்கலாம்.. மத்ததை சாப்பிடுங்க..!" என்றேன். "அப்ப அதை என்ன பண்டறது.. அதை நடுவில வச்சுக்கிட்டா சாப்பிடறது..?"  என்றாள் என் மனைவி. "தூக்கியும் போட முடியாது, யாருக்கும் கொடுக்கவும் கூடாது ! என்னதான் பண்றது..?" என்றேன் பரிதாபமாய். பசி ஒரு பக்கம்.. அவ்வளவு தூரம் போய் வாங்கி வந்த களைப்பு மறு பக்கம் எனக்கு. மழை வேறு விட்டு விட்டு பெய்து கொண்டே இருந்தது. 

"ஒண்ணு பண்ணுபா .. வீணாக்க வேணாம்.. இப்ப சாப்பிட்டு, அப்புறமா போய் காசை கொடுத்துடு.. விவரம் சொல்லி..!" என்றார் என் அம்மா.அது நியாயம் எனப் பட்டது எனக்கு.  நமக்கும் உறுத்தல் இருக்காது என்று என் பையனை எடுத்துக் கொள்ள சொன்னேன். என் மனைவி அதை எல்லோருக்கும் பங்கிட்டாள். நாலு பேருக்கும் அது என்னவோ பிரசாதம் போலிருந்தது. 

சாப்பிட்டு முடித்ததும் என் அம்மா, "மறக்காம போய் காச கொடுத்திடுப்பா .. சாப்பிட்டாச்சு வேற..!" என்றார். என் பையனும், மனைவியும் சிரிக்க எனக்கோ முதல்ல போய் காசை  கொடுத்திடலாம் என கிளம்ப எத்தனிக்கையில் நினைவு வந்தது. அந்த ஓட்டல் ஞாயிறு காலை பதினொரு மணி வரை மட்டும்தான். அதன் பின் விடுமுறை. இனி கிளம்பி போக முடியாது, மழை வேறு பெய்து கொண்டிருந்தது. நாளை கொடுத்து விடலாம் என எண்ணியபடி  இருந்து விட்டேன். 

திங்கள் கிழமையும் வந்தது. மாலை வீடு திரும்பியதும் என் அம்மா கேட்கும்போதுதான் நினைவு வந்தது. "கேசரிக்கு காசு கொடுத்திட்டியப்பா..!" "ஆ.ங்.. கொடுத்தாச்சு..!" என்று பொய் சொன்னேன். இல்லையென்றால் மீண்டும் ஆரம்பித்து விடுவார். என் மனைவி என்னைப் பார்த்து என் அம்மா பேசுவது போல், "பொய் சொல்ற வாய்க்கு போஜனை கிடைக்காதுப்பா..!" என்றாள் நக்கலாக.  

அந்த வாரம் ஓடியேப்போனது! மீண்டும் ஞாயிறு! இரவு முழுவதும் நல்ல மழை. கரண்ட் வேறு இல்லை. என் மனைவியும், மகனும் தூங்கிக் கொண்டிருந்தனர்  என் அம்மாவிடம் மட்டும் சொல்லிக்கொண்டு டிபன் வாங்க கிளம்பினேன். 

பார்சல் வாங்கிக்கொண்டு, வாங்காத கேசரிக்கும் சேர்த்து கணக்கு சொன்னேன். அந்த காசைக் கொடுத்தவுடன் ஒரு பாரமே இறங்கியது போலிருந்தது. முன்னருக்கு இப்போது சற்று பழக்கமாயிருந்தார் அந்த ஓட்டல் முதலாளி. கூட்டம் சற்று குறைவாய் இருந்தது. அவரிடம் பேச்சு கொடுத்தேன்,  ஏன் டோக்கன் சிஸ்டம் இல்லை.. எப்படி நம்பி கொடுக்கிறீர்கள் எனக் கேட்டேன். என்னை அதிசயமாய்ப் பார்த்து "நீங்கள் கேள்விப் பட்டதில்லையா எங்கள் ஒட்டலைபபற்றி..? என சிரித்தபடி, "யாரும் பசிக்காக பரிதவிக்க வேண்டியதில்லை.. பசிக்காக யார் வேண்டுமானாலும் இங்கு வந்து சாப்பிடலாம். அதனால்தான் இந்த டோக்கன் சிஸ்டம் லாம் என் அப்பா வைக்க கூடாது என்று சொல்லி விட்டார். நேராக போய் சாப்பிட்டு சங்கோஜமே படாமல் போய் விடலாம். காசு கொடுக்க விருப்பம் உள்ளவர்கள் மட்டும் கொடுக்கலாம்...!" என்று ஆச்சரியப் படுத்தினார். இத்தனைக்கும் அங்கே உணவு அத்தனை அருமையாய் இருக்கும். 

கூட்டம் வர ஆரம்பித்தது. சரி கிளம்பலாம் மழை வருமுன் என நினைத்தப்படி,"எப்படி இந்த விலைவாசியில், இத்தனை வருஷமாய் சாத்தியமாயிற்று..?" எனக் கேட்டேன். "இப்போ சமீபமா கொஞ்சம் கஷ்டமாதான் இருக்கு.. நிறைய வசதியானவங்க கூட தெரிஞ்சுகிக்கிட்டு, காசு கொடுக்காம போறாங்க.." என அலட்டிக்கொள்ளாமல் சொல்ல, ".. அட.. கொடுமையே.. அப்புறமும் ஏங்க ..?" என முடிக்குமுன் என்னை உற்றுப் பார்த்தபடி "மழை பெய்யணுமில்லை..!" என புன்னகைத்தார் பெரிதாய். 

வெளியே மழை பெய்யத் தொடங்கியது!

-----------------------------

ராஜ குரு

வழக்கமாய் கேட்கப்படும் கேள்வி. காலம் காலமாய் நாம் சிறுவர்களாயிருந்தபோதும் கேட்கப்பட்ட கேள்வி, இப்போதும் கேட்கப்படும் கேள்வி. " நீ என்னவாகப் போகிறாய்..?, What is your ambition?" 

நாங்கள் படிக்கும்போதும் கேட்கப்பட்டது. ஒவ்வொரு வகுப்பு தேர்ச்சி பெற்று செல்லும்போதும் ஆசிரியர்களால் கேட்கப்படுவது. வீட்டு விருந்தினர்களாலும் கேட்கப்படுவது. மாறாமல், பெரும்பாலும் டாக்டர் என்றே வரும். நான் எப்போதும் டாக்டர் தான். என் அண்ணன் இஞ்சீனியர் என்பான். பொருள் புரிந்து சொன்னனா எனத் தெரியாது. ஆனால், சொன்ன மாதிரி ஆகியும் விட்டான். இன்னொரு அண்ணன் ஆபீசர் என்றான். இப்போது அரசு உயரதிகாரியாய் உள்ளான். டாக்டர் என்று சொன்ன நான்தான் மருத்துவ பிரதிநிதியாய்ப் போனேன். "மெடிக்கல் ரெப்பும் டாக்டர் மாதிரிதான், எல்லா வியாதிக்கும் மாத்திரை தெரியும், எங்க வீட்டு டாக்டர்..!" என்று சொந்தக்காரர்களிடம் என் அம்மா என்னைப் பற்றி சொல்லும்போது, "எது..!" என்ற வடிவேல் மீமதான் நினைவிற்கு வரும். 

சுமார் முப்பத்தைந்து வருடங்களுக்கு முன் அதே கேள்வி கேட்கப்பட்டது. என் அப்பா மத்திய அரசு பணியில் இருந்தார். மூன்று ஆண்டுகள் ஒரே ஊரில் இருப்பது பெரிய ஆச்சரியம். ஒவ்வொரு கோடை விடுமுறையின் போதும் அடுத்து எந்த ஊரோ என என் அம்மா கவலையோடிருப்பார். விழுப்புரதிலுருந்து ராஜபாளையம் மாற்றலாகியது. என் அண்ணனை நாடார் பள்ளியிலும், என்னை அன்னப்பராஜா பள்ளியிலும் சேர்த்துவிட்டார் எங்கள் அப்பா. எப்போதுமே நாங்கள் இருவருமே ஒரே பள்ளியில் படித்ததில்லை. வேறு வேறு பள்ளிகள்தான். என் அம்மா கூட கேட்பார்கள், என் அப்பா அது நல்லாயிருக்காது வேணாம் என்பார். இத்தனைக்கும் என் அப்பா, பெரியப்பா சித்தப்பா என ஐந்து பேரும் சின்ன வயதில் ஒரே பள்ளியில் படித்தவர்கள். அவர் என்ன அனுபவித்தாரோ தெரியவில்லை. 

நான் சேர்ந்த பள்ளியில் பெரும்பாலும் சுற்று வட்டார கிராமங்களில் இருந்து மாணவர்கள் படிக்க வந்தனர். என் அப்பா என்னை வகுப்பில் விட்டு செல்லும்போது மொத்த பள்ளியும் பார்த்தது. பேண்ட் ஷர்ட் கூலிங் கிளாஸ் என்று அவர் ஒரு ஜேம்ஸ் பாண்ட் போலிருப்பார். வெள்ளை சட்டை, நீல அரை கால் டிரவுசர். சுமார் நாற்பது மாணவர்கள், பெரிய வகுப்பறை. பெரும்பாலும் காட்டன் சீருடையிலிருந்தனர். அப்போது டெர்ரி காட்டன் என்பது பெரிய வசதியானவர்கள் அணிவது. வெகு சில மாணவர்களே அணிந்திருந்தனர். அதில் நானும் ஒருவன். முதல் பெஞ்சில் போய் அமர்ந்தேன். என் அப்பாவிடம் பேசிவிட்டு உள்ளே வந்த ஆசிரியர் என்னிடம், " இவ்வளவு உயரமா இருந்துக்கிட்டு முன்னாடி உட்கார்ர.. போய் கடைசியில உக்காறு.." என்றார். கடைசி பெஞ்சா என திகைத்துப் போனேன். அவர் சொல்லி முடிக்கவும் ஒரு பொடியன் முதல் பெஞ்சிலிருந்து எழுந்து என்னிடம் வந்து " என் பெயர் மாரிமுத்து, கிளாஸ் லீடர் !" என்றபடி வகுப்பிற்கு முன் நின்று ஒரு நோட்டம் பார்த்தான். "கருப்பையா, ராஜகுரு உங்களுக்கு இடையில இடம் கொடுங்க நம்ம வகுப்பு புது மாணவருக்கு.. " என்னைப்பார்த்து "உன் இடத்திற்கு போய் உன்னை வகுப்பிற்கு அறிமுகப் படுத்திக்கொள்..!" என்றான். வகுப்பு ஆசிரியரோ உட்கார்ந்து ஏதோ எழுதிக்கொண்டிருந்தார். வகுப்பு மொத்தமும் அமைதியாயிருந்தது. மூன்று பேர் அமரும் மரத்திலான டெஸ்க் அது. கடைசி வரிசையில் நடுவில் இருந்தது. இருவரும் எழுந்து கொள்ள நான் நடுவில் போய் நின்றேன். மொத்த வகுப்பும் என்னைப்பார்த்தது. எனக்கு இதெல்லாம் புதிது. அப்போதுதான் கவனித்தேன் வகுப்பின் இடது முதல் வரிசையில் ஆறு பெண்கள் அமர்ந்திருந்தனர் தூக்கி வாரிப்போட்டது. இது கோ எஜுகேஷன் ஸ்கூல் லா.. என்று. 

" உன்னைப்பற்றி சொல்.. " என்றான் மாரிமுத்து. "my name is sivasankar.. my father name is..subrmanian.. i am 13 years old..i studied in villupuram.." என மனப்பாடம் வெளிவந்தது. முதல் நாள் என் அக்கா சொல்லிக்கொடுத்தது. "ஸ்கூல் எச் எம் கேட்டா சொல்லு அப்பதான் சேத்துக்குவாங்க.." என்று பயிற்சி கொடுத்திருந்தாள். நான் சொல்லி முடிக்கவும் மொத்த வகுப்பும் கை தட்டியது. பெருமை தாங்கவில்லை எனக்கு. தலையை நிமிர்த்தாமலேயே வகுப்பாசிரியர், "மாரியம்மா, புரிந்ததா? எனக் கேட்க.. மாரியம்மா எழுந்து நின்றாள். தாவணி அணிந்திருந்த ஒரே பெண் ஆறு மாணவிகளில். பேசாமல் நிற்க, " கனக சபாபதி .." என்றார். ஒரு மூலையில் எழுந்து நின்றான். என்னைப் பார்த்து சிரித்த ஆசிரியர், "மாரிமுத்து நீயே வகுப்புக்கு சொல்லிடு.." என்றார். நான் சொல்லியதை அப்படியே தமிழில் சொன்னான் மாரிமுத்து. இப்போதும் கை தட்டியது வகுப்பு. ஆனால், இது எனக்கல்லா எனப் புரிந்து கொண்டேன். 

மற்றபடி சிரிப்போ வேறு பேச்சோ இல்லை வகுப்பில். ஆசிரியர், " அப்புறமாய் ஒவ்வொருவரும் உங்களை அறிமுகப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்.. என்றவர் " இன்று முதல் வகுப்பு இன்னும் டைம் டேபிள் வரவில்லை" என்றபடி ambition என்ற வார்த்தையை கரும்பலகையில் எழுதினார். எத்தனைப் பேருக்கு இந்த வார்த்தை, இதன் அர்த்தம் தெரியும் எனக் கேட்க சொற்ப கைகள் தூக்கியிருந்தது. 'நோக்கம், குறிக்கோள் லட்சியம் என ஒவ்வொருவராய் சொல்ல என் முறை வந்தது. "my ambition is to become a doctor' என சொல்ல ஆசிரியர் வெரி குட் என்றார். எனக்கோ பெருமை தாள வில்லை. என் அக்காவை நன்றியுடன் நினத்துக் கொண்டேன். 

விளக்கம் அளித்து, ஆசிரியர் ஒவ்வொருவரிடமும் அவரவர் ambition பற்றி கூறி கேட்க பெரும்பாலும் விவசாயம் என்றனர். (பின்னாளில் தெரிந்து கொண்டேன் அவர்கள் விவசாயம் பார்த்துக்கொண்டே பள்ளியில் படித்தனர் என்று). டாக்டர் போலீஸ் கலெக்டர் என சொல்ல டாக்டர் என சொன்னவர்களை என்னைப்பார்த்து காப்பி அடித்துவிட்டனர் என பொருமிக்கொண்டேன். பெண்கள் அனைவரும் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. ஒரே சிரிப்பு அவர்களுக்கு. ஆரோக்கிய மேரி மட்டும் தான் பைலட் ஆகப் போகிறேன் என சொல்ல ஆசிரியர், "சபாஷ்" என்றார். மற்ற பெண்கள் அப்படியென்றால் என கேட்க மேரி விளக்க ஆரம்பித்தாள் அவர்களுக்கு. 

எல்லோரும் முடித்தபின் ஆசிரியர், "ஒருவருக்கு கூட டீச்சர் ஆகணும்னு ஆசை இல்லயா.. ஏன்?" என்றார். "அதுக்கு நிறைய படிக்கணும்.. எல்லா கேள்விக்கும் பதில் தெரியணும்.." என ஒரே மாதிரி சொல்ல சிரிப்பலை எழுந்தது. 

ஆசிரியர், "ராஜகுரு.. உனக்கு கூட உங்கப்பா மாதிரி வாத்தியார் ஆகணும்னு ஆசை இல்லயாப்பா.." எனக் கேட்க என் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த ராஜகுரு எழுந்து நின்றான். அப்போதுதான் அவனை முழுதாய்ப் பார்த்தேன். கரு கருவென உயரமாய் எண்ணைப் படிய வாரிய தலை, லேசாய் மீசை துளிர் விட்டிருந்தது. சாந்தமான முகம். "ஓ இவன் அப்பா வாத்தியாரா..?" என நினைத்துக்கொண்டேன். 

அவன் சொன்ன பதில் தான் இப்போது இதை எழுதத் தோன்றியது. 

"என்னால் அதை இப்போது தீர்மானிக்க முடியாது ஐயா.. (அங்கே ஆசிரியர்கள் ஐயா என்றே அழைக்கப் பட வேண்டும்) நான் முயற்சி செய்து பார்க்கிறேன்.. அது ஆசைப் பட வேண்டிய வேலை அல்ல. சொல்லப் போனால் அது வேலையே அல்ல. அதற்கும் மேலே. மிக பொறுப்பு வாய்ந்த செயல். ஒரு ஆசிரியருக்கு மிகப் பெரும் பொறுப்புள்ளது. ஒரு சமுதாயத்தில் ஆசிரியர் எப்படியோ, மற்றவரும் அப்படியே.. நம் சமுதாயத்தின் முற்போக்கு சிந்தனையாளர் அவர். அவரை அவரின் செயலை சமூகம் கூர்ந்து கவனிக்கும்.ஏனெனில், அவர் வழியை தான் சமூகம் பின் தொடரும்.  ஆசிரியர் என்பவர் மாணவர்களுக்கு மட்டுமல்ல, எல்லோருக்கும் பொதுவானவர். தப்பிழைக்கும் எவரையும் கண்டிக்க, திருத்த அனுமதியுண்டு. அவர் மற்றவர்களுக்கு முன் மாதிரியாய்த் திகழவேண்டும். தெரியாமல் கூட அவர் தப்பிழைத்து விடக்கூடாது. அது மிகப் பெரிய பாதிப்பை மட்டுமல்ல, ஒட்டு மொத்த ஆசிரிய சமுதாயத்தின் மீது களங்கத்தை உண்டு பண்ணும்... அதனால் தான் நான் தயங்க வேண்டியுள்ளது ஐயா.. !" என நிறுத்த "இன்னும் நீ தவறு இழைப்பாய் என எண்ணுகிறாயா.. இந்த வயதிலும் உனக்கு பக்குவம் வரவில்லயா..?" என அவனை கூர்ந்து பார்த்தபடி ஆசிரியர் கேட்க, " இல்லை அய்யா.. நான் மற்றவர்களை காட்டிலும் என் நடத்தையில் கூடுதல் கவனமாயிருக்கிறேன்.. என்னை எல்லோருக்கும் ஆசிரியரின் பையன் என்று தெரியும். நான் செய்யும் சிறு தவறு கூட என் அப்பாவை, அவரது பணியை அவமானப்படுத்திவிடும். நான் தெரியாமல் தவறிழைக்க வாய்ப்புள்ளது. அதற்கு இன்னமும் நான் என்னை செதுக்க வேண்டியுள்ளது. அதற்கு முழு தகுதியை என் மனம் எப்போது உணர்கிறதோ அப்போதே ஆசிரியப் பணிக்கு நான் என்னைத் தயார்ப் படுத்திக்கொள்வேன். அது எனது கனவும் கூட..! " என்று சொல்ல மொத்த வகுப்பும் வியந்து பார்த்தது. ஆசிரியரோ ஏதும் சொல்லாமல் முகத்தில் ஒரு புன்னகை மட்டும் தவழ விட்டார். 

அன்று மாலை பள்ளி முடிந்து செல்கையில் கவனித்தேன். என் வகுப்பாசிரியர் சைக்கிள் ஓட்ட பின்னால் ராஜகுரு உட்கார்ந்தபடி என்னைப்பார்த்து கையசைத்து சென்றான். 

------------------

பின்குறிப்பு: சமீப காலமாய் ஆசிரிய-மாணவ செய்திகள் மிக வேதனை அளிக்கிறது. அடிக்கடி ராஜகுருவை நினைத்துக்கொள்வேன், அத்தகைய செய்திகளை கடக்கையில். 

பரிசு..விருது..!

 

செல்லாக்காசு

சில வருடங்களுக்கு முன் பார்த்த ஒரு பெரியவரை மீண்டும் சந்திக்க நேர்ந்தது. அவர், இதற்கு முன் நாங்கள் குடியிருந்த வீட்டு பக்கத்து வீட்டுக்காரரின் அப்பா. சொல்லப்போனால், அவரை வைத்துதான் நாங்கள் பக்கத்து வீட்டுக்காரரிடம் பழக ஆரம்பித்தோம். அங்கே நாங்கள் வசித்த போது, பக்கத்து வீட்டு நபர்கள் அவ்வளவாய் பழக்கம் இல்லை. இத்தனைக்கும் அவர்கள் தமிழ் காரர்கள்தான். ஒரு கணவன் மனைவி, ஒரு பெண் குழந்தை. ஆரம்பத்தில் நாங்கள் குடி போனபோது, வலிய பேசியும் அவர்கள் அவ்வளவாய் விருப்பம் காட்டவில்லை. நகரத்திற்கே உரித்தான குணம் அது. ஏதோ ஒரு பயம் யாரிடமும் பேசி பழகுவதற்கு. ஏதும் உதவி கேட்டு விடுவார்களோ இல்லை அவர்களால் ஏதும் பிரச்சனை வருமோ என தனித்தே இருக்க பழகிக்கொண்டனர்.

அவரின் அப்பா ஊரிலிருந்து வந்திருந்தார். வயதான சம்சாரி தோற்றம். பார்த்தவுடன் மிக யதார்த்தமாய் பழக ஆரம்பித்தார். நான் தமிழ், ஆங்கிலம் என இரு தினசரிகள் வாங்குவேன். அவருக்கு தினமும் நாளிதழ் படிக்க வேண்டும். அவர் பையனுக்கு நாளிதழ் வாங்கும் பழக்கமில்லை. தினமும், எங்கள் வீட்டிற்கு காலையில் வருவார், நாளிதழ் படிப்பார். ஊர், விவசாயம், அரசியல் என எல்லாம் பேசுவார். 

எனக்கும் மனைவிக்கும் அவரைப்பிடித்துப்போனது. வெள்ளந்தியாய்ப்பேசுவார். எங்களுக்குத் தெரியாத நிறைய காய்கறிகள், பழங்கள் பற்றிய தகவல் தெரிவிப்பார். குழந்தைக்கு கொடுக்க வேண்டிய உணவு குறித்து அறிவுறுத்துவார். அவர் கூறும் தகவல்களெல்லாம் பெரும் பொக்கிஷமாயிருக்கும் என் மனைவிக்கு.  பகலில், அவர் பேத்தியை ஸ்கூலில் விட, கூட்டி வர என போய் வந்தாலும், மருமகளுக்கு வீட்டில் துணி காயப்போட, பாத்திரம் கழுவ, காய் நறுக்க என எல்லா ஒத்தாசையும் செய்வார். 

அவரிடம் அவர் மகனோ, மருமகளோ அவ்வளவு பேசிப்பார்த்ததில்லை. எல்லாம் பேத்தி மூலம்தான். "காப்பி குடிக்க வா..சாப்பிட வா தா.. த்தா" என வெளியே உட்கார்ந்திருப்பவரை அழைப்பாள். டி. வி பார்க்க மாட்டார். இரண்டு, மூன்று மாதங்கள் கடந்திருக்கும். ஒரு நாள் ஊருக்கு கிளம்பறேன்யா..என்றார். என்னப்பா..அம்மா ஞாபகம் வந்திட்டா..என என் மனைவிதான் பகடி செய்தாள். சிரித்தபடியே, ஆமா..வராமலா..என கிளம்பிப்போனார். 

அவர் போனபின், வழக்கம்போல் அவர்கள் அப்படியொன்றும் பேசுவதில்லை. எப்பவாது, நான் அவர் பையனிடம் அப்பாவைப்பற்றிக் கேட்பதுண்டு. 'ம்ம்..நல்லாருக்காரு..' என்பான் அவ்வளவுதான்.

அதன்பின், ஒரு வருடத்துக்குள்ளேயே நாங்கள் அங்கிருந்து வேறு வீட்டிற்கு மாற்றலாகிப்போனோம். என் பையன் ஸ்கூலுக்காக அருகிலேயே மாற்ற வேண்டியதாய்ப்போனது. நாட்கள் ஓடிப்போனது..கிட்டத்தட்ட பதினாறு வருடங்கள் கழித்து அவரைப்பார்க்க நேர்ந்தது.

அத்திப்பள்ளி பஸ் ஸ்டாப்பில் பெரியவர் ஒருவர், ஒவ்வொருவரிடமும் கையில் ஒரு சிறு அட்டையைக் காண்பித்து போன் பண்ண கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். யாரும் முன் வரவில்லை. எல்லார் கையிலும் போன் இருந்தது. எல்லாரும் எதையோப்பார்த்துக்கொண்டுதானிருந்தனர். "பேலன்ஸ் இல்லை, பேட்டரி இல்லை..இப்ப எனக்கு ஒரு போன் வரும்.." என சொல்லிக்கொண்டிருந்தனர்.

நான் சிரித்துக்கொண்டே கையை நீட்டி அந்த அட்டையை வாங்கினேன். அதில் ஒரு பெயரும், போன் நம்பரும் இருந்தது. அவரை எங்கேயோப்பார்த்ததுப் போலிருந்தது. அடையாளம் கண்டு கொண்டேன். மிக தளர்ந்திருந்தார். மிக வறுமையாயுமிருந்தார். நான் பழைய, பழகிய விஷயங்களை கூறியதும் அவருக்கு ஞாபகம் வந்ததா என தெரியவில்லை. ஆனால், பொதுவாக என்னை, குடும்பத்தைப்பற்றி விசாரித்தார். நான் பேசிக்கொண்டே "வாங்கப்பா..காபி, டீ சாப்பிடலாம்.." என்றேன். மறுத்துவிட்டு, "போன் மட்டும் பண்ணி சொல்லுப்பா..நான் ரொம்ப நேரமா இங்கியே..நிக்குறேன்..யாரும் வரல..ன்னு".

நான் போன் செய்ததும் 'ட்ரூ காலரில்' தங்கம் என வந்தது. ஒரு பெண்மணி எடுத்ததும் அவரிடம் நீட்டினேன். அவர் என்னையே பேச சொன்னார். நான் அப்போதுதான் அவர் பெயர் கேட்டேன். சண்முகம் என்றார். நான் போனில் விபரம் கூறியதும், அப்பெண்மணி அந்தப்பக்கம் யாரிடமோ "நம்மதான் ஊருக்குப்போறேன்னு சொன்னோம்லா..அப்புறமும் உங்கண்ணே அனுப்பிச்சு வச்சுருக்காருப் பாருங்க..கூட ஒரு மாசம் வச்சுக்க முடியல..அங்கயே திரும்ப போச்சொல்றேன்..நானே.." என்றபடி என்னிடம், "சார்..அவர்ட்ட..நாங்க ஊருல இல்லை..திரும்பப்போகச் சொல்லுங்க.." என்றார். நான் அப்பாவியாய், "எங்கேங்க.." என்றேன். "ஆங்க்..எங்கிருந்து வந்தாரோ..அங்கியே..அவருக்குத்தெரியும்..ல்லாம்!" என்றபடி போனை கட் செய்தார்.

நான் அவரைப்பார்க்க தலையை குனிந்துக்கொண்டார். அவ்வளவு சத்தமாய் அந்தப்பக்கம் பேசியது கேட்டிருக்கிறது.

 "எந்தப்பக்கம்பா...ஓசூர் வண்டி நிக்கும்?" எனக்கேட்டார். கண்கள் பனித்திருந்தது. ரோட்டின் மறுபக்கம் அவரை அழைத்துக்கொண்டு சென்றேன். அங்கேயிருந்த பேக்கரி கடையில் நுழைந்தார். இரண்டு பிஸ்கெட் பாக்கெட் வாங்கி "பேரப்பிள்ளைகளுக்கு கொடு" என என்னிடம் கொடுத்தபடி, நூறு ரூபாயை கடைக்காரனிடம் நீட்டினார். கடைக்காரன் "இது ஓகல்லாறீ..(போகாது)" என்றான். அவர் புரியாமல் பார்க்கவும் நோட்டை விரித்துக்காண்பித்தான். நடுவில் கிழிந்திருந்தது.."செல்லாதா..?" என்றபடி விக்கித்துப்போனார். நான் வாங்கிக்கொண்டு, என்னிடமிருந்த நோட்டைக்கொடுத்தபடி, "எரடு டீ கொடீ.." என்றேன். அவர், "என்னப்பா..நாந்தானே வாங்க்கிக்கொடுக்கணும்..பேரப்பிள்ளைகளுக்கு.." என்றார். "ப்பா..நான் பேங்கில மாத்திக்கிறேன்..நீங்க அதுக்குப்பதிலா இந்த நோட்ட வச்சுக்குங்க" என்று என்னிடமிருந்த நோட்டைக்கொடுத்தேன்..டீயைக்குடித்தப்படி, "ஒரு நல்ல நோட்டு கூட கொடுக்க மாட்டேங்கறாய்ங்க..என் பிள்ளைங்க.." 

"செல்லாத நோட்டை யாரும் வச்சிக்க மாட்டாய்ங்க..தள்ளிவிட்டுட்டே இருக்கத்தான் பாப்பாய்ங்க..நம்மட்ட இல்லாதவரைக்கும் தப்பிச்சோம்னு நினைப்பாய்ங்க.." என்றார் டீயைப்பார்த்தபடி. "நானும் செல்லாகாசு என் பிள்ளைகளுக்கு..ஒருத்தர் மாத்தி, ஒருத்தர்ட்ட..தள்ளி விட்டுட்டே இருக்கானுக..என் பொண்ட்டாடியப்பார்த்து மூணு வருஷமாச்சுப்பா..மூணு பசங்க..ஒவ்வொருத்தன் வீட்டிலேயும் நாலு மாசம்..நான் ஒருத்தன் வீட்டில..அவ ஒருத்தன் வீட்டில.. இப்படியே தவணைப்போடுறானுக.." என்று வெம்பினார்.

எனக்கு என்ன சொல்வதெனப்புரியவில்லை. அவரையேப்பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அவர், "நமக்குன்னு ஒரு வீடு..கொஞ்சம் காசு பணம் வச்சுக்கனும்பா..எல்லாத்தயும் பிள்ளைக்கே கொடுன்னா..கிறுக்கி..இப்ப செல்லாக்காசாப் போயாச்சு.." என்றார்.

பஸ்ஸ்டாப்பில் வந்து நின்றோம். "வீட்டுக்கு வாங்கப்பா..சாப்பிட்டு நாளைக்கு கூட போலாம்.." என்றேன். "அதெல்லாம் வேணாம்பா..என் பேரப்பிள்ளைகளுக்கு நானே ஒண்ணும் வாங்கிக்கொடுக்கலன்னு கவலையாயிருக்கு.." "நா பாத்து போயிடுவேன்..நீ சூதானமா..போப்பா"என்றார். மனமேயில்லாமல் அவரை பஸ்ஸில் ஏற்றி அனுப்பி வைத்தேன்.

வீட்டிற்கு வரும் வழியில், பஸ்ஸில் அமந்தபடி அந்த டயல் செய்த நம்பரை திரும்பப்பார்த்தேன். வாட்ஸ் அப் போட்டோ இருந்தது. அதில், தங்கம் சிரித்தபடி சோபாவில் உட்கார்ந்திருந்தார் மடியிலும், தோளிலுமாய் இரு நாய்களோடு!

-------

முருகேசு இல்ல முருகேஷ்..!

கொ.மு 2019. அதாவது, கொரானாவுக்கு முந்தைய கால கட்டம். நான் பேருந்தில் அலுவலகம் பயணிக்கையில், புதிதாக ஒரு பெரியவர் தென்பட ஆரம்பித்தார். வழக்கமாய் நான் அமரும் இருக்கையில் காண நேர்ந்தது. அதிகாலை பயணம் என்பதால், சொற்ப பயணிகளே இருப்பர். அதனால், அனைவருமே பரிச்சயம்.

இரண்டாவது நாளே, குட் மார்னிங்க் பிரதர் என்றார். அவருக்கு எப்படியும் வயது, 70க்கு மேலிருக்கும். முன் வழுக்கை, பொக்கை வாய், ஒரு பல் துருத்திக்கொண்டிருந்தது. குள்ளமான, மெலிந்த தேகம். முகம் சவரம் செய்யப்பட்டு, பென்சில் மீசை வைத்திருந்தார். மடியில், பைபிள் திறந்திருந்தது. நானும், குட் மார்னிங்க் சார் என்றேன். "சாரெல்லாம் வேணாம்..பிரதர்ன்னே சொல்லுங்க.." என்று சிரித்தார். எனக்கு சிரிப்பாய் வந்தது. அப்போதே நினைத்துக்கொண்டேன், இன்றைக்கு இதை என் மனைவியிடம் பகிரும்போது என்ன கலாய் கலாய்க்கப்போகிறாள் என்று. தினமும், இரவு உணவின்போது நானும், என் பையனும் எங்கள் தினசரி அனுபவங்களை வீட்டில் பகிர்ந்துகொள்வதுண்டு.

அவர், ஏதோ ஒரு பைபிள் வசனத்தை சொல்லி நாட்டு நடப்பை ஒப்பிட்டார். நான் அவ்வளவாய் கவனிக்காது போலிருந்தேன். எனக்கு முன்னே இறங்கிக்கொண்டார். இறங்குகையில், 'வர்றேன் பிரதர்.." என்றார். ஒரு டீ சர்ட், ஜீன்ஸ் அணிந்திருந்தார். மிகப்பழையதாயிருந்தது. அவர் பாதத்தை விட பெரிய அளவிலான செருப்பணிந்திருந்தார். அதனால், நடை சற்று மாறுதலாயிருந்தது. தோளில், ஒரு பக்கமாய் சாயம் ஏறிப்போன லேப்டாப் பை அணிந்திருந்தார். அன்றிரவு, நினைத்தது போலவே நடந்தது. என் மனைவியும், பையனும் விழுந்து, விழுந்து சிரித்தார்கள். "யார் இதில அண்ணே..யாரு தம்பி.." என்று கேட்க என் பையனுக்கு புரையேறிப்போனது.

அடுத்த நாளும், அதே போல் பைபிள் படித்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தார். நான் ஏறியவுடன், குட் மார்னிங்க் பிரதர் என்று சிரித்தபடி பைபிளை மூடி பையினுள் வைத்தார். பையினுள், பைபிளும், ஒரு டிபன் பாக்ஸ் மட்டுமே இருந்ததை கவனித்தேன். என்னைப்பற்றி விசாரித்தார். நான் கேட்காமலேயே அவரைப்பற்றி சொன்னார். அவருக்கு மூன்று பையன்கள், எல்லோருக்கும் திருமணமாகி விட்டது. இரண்டு பேரன்கள் வேறு என்றார். அன்றைக்கு அவர் இறங்கி செல்கையில் பஸ் பாசை இருக்கையிலேயே விட்டுவிட்டுப்போய் விட்டார். நானும் கவனிக்கவில்லை அடுத்த நிறுத்தம் வரும் வரை. வேறொருவர் உட்காருகையில் கவனித்து, என்னிடம் கேட்க நான் வாங்கிப்பார்த்தேன். பஸ்பாஸ் அடையாள அட்டையில் புகைப்படத்தில் நம் பிரதர்! பெயரை கவனித்தேன். 'முருகேசு' என்று வயது 72, அல்சூர், பெங்களூர் என விலாசம் எழுதப்பட்டிருந்தது. அடடா..பஸ் பாஸ் இல்லாமல், என்ன சிரமப்படுகிறாரோ என வருத்தமாயிருந்தது. 

அன்றிரவு, அவர் புகைப்படத்தைப்பார்த்து விட்டு இன்னும் சிரிக்க ஆரம்பித்தாள் என் மனைவி. அவள்தான் கவனித்தாள், பாசின் பின்புறம் மொபைல் நம்பர் எழுதப்பட்டிருந்தது. நல்ல வேளை, என எண்ணிக்கொண்டே டயல் செய்தேன். 'முருகேஷ் ஸ்பீக்கிங்க்' என்றார் ஸ்டைலாக. எனக்கு சிரிப்பாய் வந்தது. விபரம் சொன்னவுடன், "கடவுள் இருக்காருப்பா..ஆயிர ரூபா இந்த மாசம் அவுட்டானு நினைச்சேன்.." என்றார். நான், "சார்..முருகேசுன்னு போட்டிருக்கு..தமிழ்தானா நீங்க.." என்றேன். "டூ மிஸ்டேக்ஸ்..ஒண்ணு..முருகேசு இல்ல..முருகேஷ்" என கேஷ்-ஐ அழுத்தினார். "இன்னொண்ணு..சார் வேணாம்..பிரதர்னு சொன்னா போதும்..மரியாதையெல்லாம் வேணாம்" என்று சத்தமாக சிரித்தார். "சாப்பாடு ஆச்சா.." என்றவரிடம், "ஆச்சு..சார்..பிரதர்..உங்களது.." என்றேன் சிரித்தபடி. "ஆங்க்..ஆச்சு..என்ன சாப்பாடு தெரியுமா..வொயிட் ரைஸ்...பிக்கிள்..காவிரி வாட்டர்..பிரமாதம்..இன்னிக்கு சாப்பாடு" என சிலாகித்தார். எனக்கு அப்போதுதான் அவர் வறுமை புரிந்தது. 

மறுநாள், என் நிறுத்ததில் ஏறும்போது அவர் இருக்கையில் பைபிள் படிக்காமல் பதட்டமாய் இருந்தார். பையிலிருந்து பாசை எடுப்பதற்குள் "ஜல்திப்பா.." என வாங்கி கண்டக்டரிடம் காண்பித்தார். "அஞ்சு ரூபா டிக்கட் வாங்க வச்சுட்டான்பா..பாஸ் வந்துரும்..காட்டிறேன்னு..சொல்றேன்..ஸ்டேஜ் கணக்கு டிக்கெட் எடு..இல்லன்னா இறங்குன்ங்கிறான்..இதில மிரட்டாறான்..இந்த ஸ்டாப்பில் காட்டிலனா, திரும்ப டிக்கெட் வாங்குனுங்கிறான்..!" என்று சற்று ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டார். அவர் வேலையைப்பற்றிக்கேட்டேன். ஏதோ பர்னிச்சர் கொடொனில் பணிபுரிவதாக கூறினார். காலையில் சாப்பிடமாட்டாராம். 'டயட்' என்று சிரித்தார். மதியம் ஒரு வேளை டிபன் பாக்ஸ் சாப்பாடு, கொடொனில் இரு வேளை டீ கொடுப்பார்களாம். இரவு வீடு போய் சாப்பாடு அவ்வளவுதான். 

என்ன வேலை என ஒரு முறை கேட்டதற்கு, " என்னைத்தாண்டி எதுவும் உள்ளே வராது..வெளியெயும் போகாதுப்பா.." என செக்யூரிட்டி என்பதை நகைச்சுவையாய்க்குறிப்பிட்டார். 

தினசரி ஒரு பைபிள் வசனம், நாட்டு நடப்பு பற்றி பேசுவார். நகைச்சுவைக்கு பஞ்சமிருக்காது. அவரும் ஏதாவது சொல்லிவிட்டு சிரிப்பாய் சிரிப்பார். தினமும் முந்தைய இரவு சாப்பாட்டைப்பற்றி கேட்பார். அவரும் சொல்லுவார். பெரும்பாலும், தினமும் ஒரே சாப்பாட்டைத்தான் வர்ணித்து சொல்லுவார். கேட்பதற்கே பாவமாய் இருக்கும். 

சரியாய் லாக்டவுன் தொடங்குமுன், ஒரு நாள் என்னிடம் " ஒரு முன்னூறு ரூபா கிடைக்குமா பிரதர்..வீட்டம்மாக்கு முடியல.." என்றார். அன்றைக்கு என் பர்சிலும் பணம் இல்லை. சொன்னால் தப்பாய் எடுத்துக்கொள்வாரோ என எண்ணி, அவர் நிறுத்ததிலேயே இறங்கி ஏடிஎம் அழைத்து சென்றேன். 500 ரூபாய் தாள்தான் ஏடிஎமில் வந்தது. பரவாயில்லை, வைத்துக்கொள்ளுங்கள் என்றேன். "ஓகே பிரதர்..ஜஸ்ட் டூ டேஸ்..ரிடர்ன் பண்ணிடுறேன்.." என்றார்.

அடுத்த நாள் முதல் பேருந்தில் தட்டுப்படவில்லை. சரி, வேற டைமில் போகிறார் போல நினைத்துக்கொண்டேன். எனக்கு அவர் மனைவியின் உடல் நிலை குறித்து கவலையாயிருந்தது. போன் பண்ணலாம் என நினைத்தால், எங்கே பணம் கேட்க போன் பண்ணுவதாய் தப்பாய் எடுத்துக்கொள்வாரோ என நினைத்துக்கொண்டேன். மூன்று நாட்களாக காணோம். என் மனைவியிடம் பணம் கொடுத்ததை சொல்லாமல், " நம்ம முருகேஷ் பிரதர..காணோம்..மூணு நாளா.." என்றேன். உடம்பு முடியாம இருக்கும்..விடுங்க..என சாதரணமாய் சொன்னாள். சனி, ஞாயிறும் போய் திங்கள் கிழமையும் வரவில்லை. போன் செய்து பார்த்தேன். ஸ்விட்ச் ஆப் என வந்தது. என்னவாயிற்று என கவலையாயிருந்தது. அப்போதுதான், கொரானொ ஆரம்பித்திருந்தது.

அடுத்த நாளும் பேருந்தில் அவர் வரவில்லை. அவர் வழக்கமாய் இறங்கும் நிறுத்ததில் சட்டென ஏதோ தோன்ற இறங்கிவிட்டேன். அவர் சொன்ன அடையாளத்தை வைத்து அந்த பர்னிச்சர் கொடோனை கண்டுகொண்டேன். அங்கிருந்த செக்யூரிட்டி என்னைப்பார்த்ததும், "லீவு சார்..திறக்கமாட்டாங்க.." என்றார். "இல்லீங்க..இங்க முருகேசுன்னு ஒருத்தர்.." என்றதும் அவர் சிரித்தபடி, "நீங்க.." என்றார். "பஸ்ல பழக்கம்..ஒரு வாரமா வர்றல..அதான் " என்றேன். "காசு ஏதும் வாங்குனாருங்களா.." என்றார். "இல்லீங்க..ஏன்.." என்றேன்.

"அவரு ரொம்ப வருஷமா இங்கின வேலை செய்றாருங்க..ஓனர் அப்பா இருந்தப்ப..அவருதான் இங்க எல்லாம்..பெரியவரு போயிட்டாரு..பையன் வந்ததும்..வயசாயிடுச்சுன்னு போ சொல்லிட்டான்..இவருதான்..விடாம வந்துனுருக்காரு..டெய்லி காத்தால வந்துடுவாரு..நாங்க செக்யூரிட்டி இருந்தாலும், அவருதான் செக்யூரிட்டி மாதிரி ஆக்டிங்க் கொடுப்பாரு..அவரப்பத்தி எங்களுக்குத்தெரியும். அதனால, பேசாம வுட்றுவோம். எங்களோட அவருக்கு டீ மட்டும் கொடுப்பாங்க..பாவம் சார், பாதி டீ குடிச்சிட்டு..மீதிய வச்சு மதியம் சோத்துல ஊத்தி சாப்பிடுவாரு..ஆரம்பத்துல கேட்டதுக்கு..கீ (நெய்) ரைஸ் மாதிரி, டீ ரைஸ் ன்னுறா.. அவரு பசங்க யாரும் பாக்கிறதுல்ல..பேரன் மட்டும் மாசம் ஆயிர ரூபா கொடுக்கிறான் போல..அதுல, லூசு மனுஷன் பஸ் பாஸ் எடுத்துடுவாரு..அவரு வீட்டம்மாவும் வயசானது..அது ஏதோ வூட்டு வேல செஞ்சு..இவருக்கும் சோறு போடுது.. சர்ச்சுல எப்பாச்சும், ஏதோ கொஞ்சம் காசு, பழைய துணி கொடுப்பங்க போல..ரொம்ப எதுனா கஷ்டம்னாதா..எதும் காசு கேப்பாரு..நூறு..இரு நூறு..அவருக்கும் தெரியும்..நாங்க எங்கின போவோம்.." என்றவர். "அதான் கேட்டேன்..உங்ககிட்ட எதுனா காசு வாங்குனார்ரா..ஏன்னா, யாரும் அவரத்தேடி வந்ததில்ல.." என்றார்.

எனக்குப் பரிதாபமாய்ப்போனது. சைக்கிளில் ஒரு ஆள் பிளாஸ்கில் டீ கொண்டு வந்தார். ஒரு கப்பில் டீ ஊற்றிக்கொடுத்து கொரனோப்பற்றி புலம்ப ஆரம்பித்தார். "கட்டிட வேலைகாரங்கல்லாம் யாரும் இல்லப்பா..வியாபாரமே இல்லை.." என்றவர், "நம்ம முருகேசும் வரலையா..விடாம வந்துருவாரேப்பா..டெய்லி.." என்றார். வாங்கிய டீயை அந்த செக்யூரிட்டி என்னிடம் நீட்டினார். மறுக்காமல், வாங்கிக்கொண்டேன். அவரும் ஒரு டீ வாங்கிக்கொண்டார். அங்கிருந்த நோட்டில், எழுதப்போன டீக்காரர், "ஒன்னா..ரெண்டா..எழுத.." எனக்கேட்டார். செக்யூரிட்டி, "ஒன்னுனெ எழுது..நம்ம மேனேஜர்..உஷாரு..நீ ஒருத்தந்தான..ரெண்டு டீ கணக்கு எழுதியிருக்குன்னு கேப்பான்.." என்று சொல்லியவர் என் முன்னர் சொன்னதற்காக சங்கடப்பட்டார். நான் கவனிக்காது போலிருந்து விட்டு, கிளம்புகையில் ஐம்பது ரூபாய் கொடுத்தேன். வாங்க மறுத்தவரிடம், கையில் திணித்துவிட்டு கிளம்பினேன்.

அதன்பின், கொரானோ கோரத்தாண்டவம் ஆடத்தொடங்கியது. நானும் ஊரில் போய் மாட்டிக்கொண்டேன். அவ்வப்போது நம் முருகேசுவை நினைத்துக்கொள்வேன். ஒரு முறை போனும் முயற்சி செய்துப்பார்த்தேன். ஸ்விட்ச் ஆப் என்றே வந்தது. கவலையாயிருந்தது. என் மனைவிதான், போன் ரீசார்ஜ் பண்ணியிருக்க மாட்டாருங்க..என சமாதானம் செய்தாள்.

நாட்கள் ஓடிப்போனது. கொரானோ நிலைமை கட்டுக்குள் வந்து பேருந்து இயங்க ஆரம்பித்ததும் மிக எதிர்ப்பார்த்தேன், முருகேசைப்பார்த்து விடலாம் என்று. ஆனால், முருகேசுவை மட்டும் காணவேயில்லை. மீண்டும் ஒரு முறை கொடொனுக்குப்போய் பார்த்தேன். பழைய செக்யூரிட்டியெல்லாம் இல்லை. புதிதாயிருந்தவருக்கு முருகேசைப்பற்றித்தெரியவில்லை. பழைய செக்யூரிட்டிப்பற்றிக் கேட்டேன். "அவர்லாம் கொரனால போயிட்டாரு சார்.." என்றார் டீ குடித்தப்படி. 

வீட்டில் முருகேசுப்பற்றிப் பேசுவதை தவிர்க்க ஆரம்பித்தோம். ஆனால், மறக்க இயலவில்லை யாருக்கும்.

நேற்று, வாழை இலை வாங்குவதற்காக அலுவலகம் விட்டு நேரே அல்சூர் சென்றேன். ஒவ்வொரு அமாவசைக்கும் வாழை இலை வாங்குவதற்காக அல்சூர் செல்வேன். வாழை இலை பெங்களூரில் கிடைப்பது அரிது. அல்சூர் மார்க்கெட் நெரிசலில்..எதிரே..நேருக்கு நேர் 'முருகேஷ்'! எனக்கு அப்படியொரு குதூகலம். வினாடியில் ஆயிரத்தில் ஒரு பகுதி...என்னைப்பார்த்த முருகேஷ் சடாரென்று பார்வையைத்திருப்பிக்கொண்டு, தாடையிலிருந்த மாஸ்க்கை எடுத்து முகத்தில் இழுத்துக்கொண்டார். அவர் பின்னாலேயே ஒரு வயதான பெண்மணி..அவர் வீட்டம்மாவாயிருக்கும் என நினைக்கிறேன். அவர் என்னைத்தவிர்க்கிறார் என நன்றாகத்தெரிந்தது. கொடுத்தப் பணம் திருப்பி கேட்பேனோ எனத்தவிர்த்தாரோ..எனத்தெரியவில்லை. நான் சிலையாய் நின்றேன் கூட்ட நெரிசலில் அவர் போவதைப்பார்த்தபடி. கவனிக்காமல் போய்விட்டாரோ..என என்னை சமாதனம் செய்தபடியிருக்கையில், சற்று தூரம் சென்றவர், திரும்பிப்பார்த்ததைக் கவனித்தேன். மீண்டும் சடாரென்று, மாஸ்க்கை இழுத்துவிட்டபடி போய்விட்டார்.

ஒரு பக்கம் அதிர்ச்சியும், வருத்தமும் இருந்தாலும் அவர் இருப்பது, அதுவும் அவர் வீட்டம்மாவும் இருப்பது பெரு மகிழ்ச்சியாயிருந்தது. என் மனைவியிடமும், பையனிடமும் வேறு மாதிரி சொன்னேன். "நம்ம பிரதர் முருகேஷ், வீட்டம்மாவோட ஷாப்பிங்க் போறாருப்போல..நான் பஸ்ல இருந்தேன்..ஆனா, நல்லா பார்த்தேன்..நல்லா இருக்காரு.." என்றேன். "என்ன நீங்க..இறங்கி ஓடிப்போய்ப் பாத்துருக்கலாம்ல..எவ்வளவு சந்தோஷப்பட்டுறுப்பாரு...போங்க நீங்க.." என்றாள்.

அடுத்த அமாவசைக்கு வாழை இலை மடிவாளாவில் வாங்கிக்கொள்ளலாம் என நினைத்துக்கொண்டேன். என்ன சற்று தூரம். பரவாயில்லை, முருகேஷை சங்கடப்படுத்த விரும்பவில்லை இன்னொரு முறை.

============================

இந்த கதை "பறம்பு சிறுகதைப் போட்டியில்' தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளது என மகிழ்வுடன் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

முதுமை..இனிமை..!

 முதுமை..இனிமை..!

நாம் அடிக்கடி பார்க்க நேரிடுவதுண்டு, நேரிலும் சரி, வலைதளங்களிலும் சரி..சில முதியோர்கள் தள்ளாத வயதிலும் உழைப்பதை. அவர்களைப் பார்ப்பதற்கே பாவமாக இருக்கும். குறிப்பாக அவர்கள் பிள்ளைகள் மீது கடும் கோபமும் வருவதுண்டு. என்ன பிள்ளைகள் இந்த வயதிலும் பெற்றோரை இப்படி உழைக்க விடுகின்றனரே என வருத்தப்படுவதும் உண்டு.

சமீபத்தில், கொரனோ சற்று அடங்கிய போது அலுவலகம் செல்ல நேரிட்டது. தளர்வுகள் அறிவித்தும் முன்னர் போல் கூட்டம் இல்லை. பேருந்துகள் பெரும்பாலும் காலியாகவே இருந்தன. அதிலும், காலையில் சொற்ப மனிதர்களை மட்டுமே காண நேரிட்டது. பெரும்பாலும், காலையில் சிறு வியாபாரிகள் தங்கள் சரக்குகளை ஏற்றி செல்ல பயன்படுத்தினர். தலை சுமை வியாபார பெண்கள் அதிகம். கீரை, காய், பழம் என தங்கள் கூடைகளை பொறுமையாக நிறுத்தங்களில் ஏற்றி, இறக்கி வந்தனர். மற்ற சமயங்களில் நடவாத ஒன்று இது. ஓட்டுனரும், நடத்துனரும் யாராவது ஏறினால் சரி என்ற மன நிலையில் இருந்தனர்.

தொடர்ந்து மூன்று நாட்களாக, காலையில் என் நிறுத்ததில் ஒரு பாட்டி தென்பட ஆரம்பித்தார். ஒரு கூடை அதில் வாழைப்பழம் சீப், சீப்பாய். ஒரு பெரிய பையில் கீரை கட்டுகள் என நான் ஏறும் பேருந்தில் வர ஆரம்ப்பித்தார். ஏறும் போது, நடத்துனர் கூடையைத்தூக்கவும், பையைத்தூக்கவும் உதவினார். இறங்குகையில், நான் அவருக்கு உதவ ஆரம்பித்தேன். நிறுத்தத்தில்  இறங்கி தலையில் கூடையையும், கையில் பையையும் தூக்கிக்கொண்டு தள்ளாடியவாறு நடந்து போவார். அவரைப்பார்க்கையில் அவ்வளவு பாவமாயிருந்தது.

நேற்று பேருந்து வர தாமதமானது. முதல் நாளே நடத்துனர் தெரிவித்தார். "மார்னிங்க் சர்வீஸ் வசூலில்லை..சர்வீஸ் கம்மி பண்ணுவாங்க..சார்" என்றார். நானும், பாட்டியும் நின்றிருந்தோம். பாட்டி என்னிடம் மணி கேட்டவாறு, "லேட்டாயிருச்சு போல..வண்டி போயிருக்குமோ.." என்றார். நான் அவரிடம், "இல்லம்மா..பஸ்சு கம்மி பண்ணிருப்பாங்க..ஆளில்ல..அவங்களுக்கும் வசூல் ஆகணும்ல.. நீங்களும், நானும் கரெக்ட் டயத்துக்குதான் வந்திருக்கோம்.." என்றேன். அவர் சிரித்தபடி, "டைமுக்கு வியாபாரம் பண்ணி பழகிட்டு, கொஞ்சம் லேட்டானாலே பதறுது..நேரம் ஆச்சுனா வாடிக்கை போயிடுது..வெயிலு வேற ஏறிடுது.." என்றார்.

"ஏம்மா..பேசாம..ஒரு இடத்துல உக்காந்து வியாபாரம் பண்ணலாம்ல..பிள்ளைக என்ன செய்றாங்க..இப்படி..இந்த வயசுல கஷ்டப்படுறீங்களே.." என்று என் ஆதங்கத்தை கொட்டிவிட்டேன். என்னை உற்றுப்பார்த்தார். சிரித்துக்கொண்டே, "வயசானவங்க..வியாபாரம் பண்ணாலே ஏதோ கஷ்டப்படுறதா நினைச்சுக்கிறாங்க..அது யாரோ..ஒரு சில பேரு இருக்கலாம்..நிறைய பேரு..நாங்க வேணும்னுதான் வேலைப் பாக்குறோம்..பிடிக்காம.கஷ்டப்பட்டெல்லாம் பண்ணலப்பா..எனக்கெல்லாம்..வேலைப்பாக்கலன்னா, உசுரேப்போயிடும்!" "இன்னும் சிலபேரு..எங்ககிட்ட வாங்கிட்டு சில்லறை வச்சுக்க சொல்லுவாங்க..அது அவுக பெரிய மனசு..ஆனா, அதெல்லாம் பிடிக்காது எனக்கு..வியாபாரம் பண்றோம்..பொருளுக்கு காசு..அவ்வளவுதான்"..எனக்கு என்னவோ போலிருந்தது. நானே நிறைய பேரிடம் இப்படி என் பெருந்தன்மையை பறை சாற்றியிருக்கிறேன்.

"வாழ்க்கையில சோம்பலாயிடக்கூடாதுப்பா..அதே மாதிரி..யாராவது நமக்கு செய்ய மாட்டாங்களான்னும் நினைக்கப்படாது..அதுக்கு செத்துடலாம்" என்று முற்றிலும் புதிய பரிமாணத்தை விளங்க வைத்தார்.

பேருந்து வந்தது!

யார் பூமி இது..!

சமீபத்தில் சொந்த ஊர் செல்ல நேரிட்டது. அங்கிருந்து இன்னொரு நண்பருடன் அவரது கிராமத்திற்கு சென்றோம். மதுரை-ராமனாதபுரத்திற்கிடையே இருந்த்தது. சரியான வெயில் தகித்தது. சித்திரை இன்னும் பிறக்கவேயில்லை, அதற்குள் இப்படியொரு வெயிலா என இருவரும் புலம்பியபடியே சென்றோம். அங்கேப் போனபின் தான் தெரிந்தது. நண்பர் ஏதோ நிலப்பிரச்சனை காரணமாக பஞ்சாயத்துப் பேசுவதற்காக உடன் அழைத்து சென்றிருக்கிறார் என. என்ன செய்வதெனத் தெரியாமல் கிராமத்தைப் பார்த்தபடி அவர் சொன்ன பிரச்சனையின் விபரங்களை ஆர்வமில்லாமல் கேட்டபடியிருந்தேன்.

கடைசியில் அவர் சந்தித்த முக்கிய நபர், என்னுடைய கல்லூரி கால எதிரியாயிருந்தார். கவனிக்கவும், நண்பர் இல்லை. என்னைக்கண்டவுடன், என் பெயர் சொல்லி உறுதிப்படுத்திக்கொண்டார். என்னை அழைத்து சென்ற நண்பருக்கோ மகிழ்ச்சி. ஆனால், அவருக்குத்தெரியாது எனக்கும் அவருக்கும் இருந்த 'நட்பு' எப்படி என்று. கல்லூரி கால கட்டத்தில், முதலாண்டு முதலே ஏதோ பிரச்சனையில் எங்களுக்கு நட்பேயில்லாமலிருந்தது. ஒரு முரட்டுத்தனம் கொண்ட நபராகவே இருப்பான். "கிராமத்திலிருந்துப் படிக்க வந்த உனக்கு இவ்வளவு திமிர்னா, நான் மதுரைக்காரண்டா.." என்பது போன்ற ஒரு அறியாமைப்பகை ஆரம்பித்து வளர்ந்திருந்தது.

இப்போதும், அதே தொனியில்தான் அவன் விசாரித்த விதம் இருந்தது. ஆனால், என்னால் இப்பொழுது அதைப்பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ள இயலவில்லை. இருவருக்கும் வயதாயிருந்தது. நான் பெரிதாக ஏதும் ஆர்வம் காட்டிக்கொள்ளவில்லை. நண்பரிடம் ஏதெதோப் பேசிக்கொண்டிருந்துவிட்டு கிளம்ப எத்தனிக்கையில், "இவ்வளவு தூரம் அதுவும் இத்தனை வருஷம் கழிச்சு என் காலேஜ் பிரண்டை கண்ல காட்டிட்டு..உடனே போறீன்ங்கீறிங்க..வாங்க..வீட்டுக்கு" என அதட்டும் தொனியில் கூறவே, சரி, தலையைக்காட்டிவிட்டு கிளம்பலாம் என சென்றோம். 

நல்ல பெரிய கிராமத்து வீடு. திண்ணை, முற்றம் என நன்றாக இருந்தது. திண்ணையில் உட்கார்ந்து பேச ஆரம்பித்தவுடன், தாத்தா என ஒரு பெண் குழந்தை ஓடி வந்து அவரைக்கட்டிக்கொண்டது. என்னைப்பார்த்து சிரித்து, "நான் பேத்தி எடுத்துட்டேன்பா..உங்கள மாதிரியில்ல..சீக்கிரமே கல்யாணம் ஆயிடுச்சு.." என்றபடி, கை விசிறி இரண்டை நீட்டினார். மேலே பேனிருந்தது. கரண்ட் இல்லை போலும் என நினைத்துக்கொண்டேன். சிறிது நேரத்தில், ஒரு தட்டு நிறைய நுங்கும், பெரிய கிளாஸ்களில் பதனியும் ஒரு நடுத்தரப்பெண் கொண்டு வந்து கொடுத்து வணக்கம் சொன்னார். "இதுதான் என் பொண்ணு ப்பா" என்றார்.

நீண்ட வருடங்களுக்குப்பின் நுங்கும் பதனீரும் தேவாமிர்தமாயிருந்தது. மீண்டும் கிளம்ப எத்தனித்தோம். "அது சரி, சாப்பிடாம யாரு விடுறது.." என்றபடி, "நாச்சியா.." என்றார். "உக்காரலாம்ப்பா" என்று குரல் உள்ளேயிருந்து வந்தது.  உள்ளே பாய் விரித்து, வாழை இலைப் போட்டு பரிமாறியிருந்தனர் தயாராய். என்ன சொல்வதெனத்தெரியாமல், சாப்பிட உட்கார்ந்தோம். வியர்த்து வழிந்தது. அப்போதும் அவர் பெண் கை விசிறியால் வீசினார். அவரோ ஒரு கையால் விசிறிக்கொண்டே, மடியில் பேத்தியை வேறு வைத்துக்கொண்டே சாப்பிட்டார்.  "ஏன் கரண்ட் இல்லையா" என்றேன்.  அவர் பேத்தி, "பேன் போடக்கூடாது..குருவி கூடு கட்டிருக்கு" என்றாள் மழலையில். "குருவி ஒரு இடம் விடாம கூடு கட்டி வச்சுருக்கு..பேன் போட முடியல..அதான்" என்றார் அவர் மகள் எங்களுக்கு விசிறியபடி.

நான் அவர் பேத்தியிடம், "உன் வீட்டுக்குள்ள வந்து, குருவி அது வீடு கட்டியிருச்சா.." என்றேன் சிரித்தபடி. "அதுக இடத்துல தான் நம்ம வீடு கட்டிருக்கோம்..இங்கின முன்னாடி மரந்தான் இருந்துச்சு.." என்றாள். எனக்கு ஆச்சரியமாய்ப்போனது அவள் பேச்சு. "அப்படியா..உனக்கு எப்படித்தெரியும்.." என்றேன். "தாத்தா சொல்லுச்சு.." என்று வெட்கப்பட்டுக்கொண்டாள். 

அப்படியொரு அழகு!

 லெமன் சாதம்

"எல்மிச்ச சாதம்"..! இப்படித்தான் நான் அழைப்பது 'எலுமிச்சம்பழ சாதத்தினை' என் பள்ளி பருவ நாட்களில். சிறு வயதில், என் பெரியம்மா மூலம் அறிமுகமாகியது. பார்த்தவுடன் பிடித்துப்போனது. அதன் இள மஞ்சள் நிறமும், மேனியில் எண்ணைத்தடவிய பொரித்த நிலக்கடலையும், கரும்பச்சை நிற கறிவேப்பிலை, கடலை பருப்பு, கடுகு என பெருங்காய நறுமணத்துடன் ஆளை மயக்கியது. பொல, பொலவென உதிரியாயிருந்த சாதத்தை எடுத்து வாயில் போட்டால் அதன் எலுமிச்சை வாசனையுடன் கூடிய அந்த புளிப்பு சுவை கிறங்கடித்தது. அப்போது மிஞ்சிப்போனால், எனக்கு ஏழெட்டு வயதிருக்கும். அது முதல் 'எலுமிச்சை சாதம்' என்னுடைய 'ஆகப்பிரியமானதாகிப்போனது'. 

ஐந்தாம் வகுப்பு வரை, வீட்டருகே பள்ளிக்கூடத்தில்தான் படித்தேன். தினமும் மதியம் சாப்பாட்டிற்கு வீட்டுக்கு வந்து போவேன். சாப்பிட்ட கையோடு பள்ளிக்கு ஓடி விடுவேன், விளையாடுவதற்காக. மதியம் முதல் வகுப்பு ஆரம்பிக்கும் வரை உணவு இடைவெளியில் ஒரே ஆட்டம்தான். சாப்பாடு கொண்டு வரும் மாணவர்களும் சீக்கிரமாய் சாப்பிட்டு விளையாட்டில் சேர்வதுண்டு. அப்போது, யாராவது மதிய சாப்பாட்டிற்கு எலுமிச்சை சாதம் கொண்டு வந்து சாப்பிடுவதைப்பார்க்கையில் "சே..நம்மளும் போர்ட் ஹைஸ்கூல் சேர்றோம்..டெய்லி சாப்பாடு எடுத்துட்டுப்போறோம்..அதுவும் எலுமிச்ச சாதம்தான்.." என எண்ணிக்கொள்வேன். ஏன் போர்ட் ஹைஸ்கூல் என்றால் அதுதான் வீட்டிலிருந்து தூரம். அப்போதுதான் சாப்பாடு கட்டி கொடுப்பார்கள். 

எப்படியும், என் அம்மாவை நச்சரித்து வாரம் ஒரு முறையாவது எலுமிச்சை சாதம் செய்ய வைத்துவிடுவேன். ஆனால், என் பெரியம்மா செய்தது போலிருக்காது. என் அம்மா, வேர்க்கடலையெல்லாம் போட மாட்டார்கள். இருந்தாலும் எனக்குப்பிடிக்கும். என் அம்மா செய்யும் உருளைக்கிழங்கு மசாலா இருந்தால் போதும். அன்றைக்கு எலுமிச்சை சாதம் என் பிறவிப்பயனைக்காட்டும். உருளைக்கிழங்கு மசாலா இல்லாத சமயங்களில், அரிசி வடாகம், கூழ் வடாகம் சமன் செய்யும்.  என் அம்மா வேடிக்கையாய், "இவனுக்கு எலுமிச்சை மரம் இருக்கிற வீட்டு பொண்ணாதாண்டா..பார்க்கணும்" என்பார். என் அண்ணகள் அம்மாவிடம், "ஒயாம எப்பப்பார்த்தாலும்..எலுமிச்ச சாதமா" என சத்தம் போடுவர். என் அம்மாதான் எனக்காகப் பரிந்து பேசுவார். "போத்திக்கு அதானடா பிடிச்சிருக்கு..இஷ்டமா சாப்பிடுறான்" என்பார். போத்தி என்பது என் செல்ல பெயர். அதுவும்,  நான் கடைக்குட்டி என்பதால் அண்ணன்களும் ஒன்றும் சொல்லமாட்டார்கள். 

ஆறாம் வகுப்பும் வந்தது. நான் எதிர்பார்த்த ஹைஸ்கூல் இல்லையென்றாலும், இதுவும் தூரமாய்த்தானிருந்தது. காலையிலேயே, என் அம்மா சுடச்சுட ஏதாவது சமைத்து சாப்பிட வைத்து, தூக்குசட்டியில் கட்டியும் கொடுத்து விடுவார்கள். அப்போதெல்லாம் தூக்கு சட்டிதான். நான் ஒன்பதாம் வகுப்புக்கு மதுரை வந்தவுடன் தான் 'டிபன் பாக்ஸ்' அறிமுகமானது. மதியம் உணவு இடைவேளையில் கட்டிகொடுத்த சாப்பாட்டை சாப்பிட்டு இங்கேயும் விளையாட்டுதான். பள்ளி அருகில்தான் ஜானகி ராம் மில்லிருந்தது. ராஜபாளையத்தில் பஞ்சு மில்கள் மிகப்பிரசித்தம். அந்த மில்லின் கேண்டீன் மில்லிற்கு வெளியே இருக்கும். அது பொதுவானது. எல்லோரும் அங்கே சாப்பிடலாம். ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூரிலிருந்து சில மாணவர்கள் வந்து படிப்பதுண்டு. அவர்கள், பெரும்பாலும் சற்று வசதியானவர்கள். மதியம் அந்த மில் கேண்டீனில்தான் சாப்பிடுவர். சில மாணவர்கள், அவர்களுடன் சென்று தான் கொண்டு வந்திருந்த சாப்பாட்டை அங்கே 'டேபிளில்' உட்கார்ந்து சாப்பிடுவார்கள். 'டேபிளில்' உட்கார்ந்து சாப்பிடுவதற்காகவே அவர்கள் விரும்பி போவதுண்டு. ஓட்டலில் வாங்கி சாப்பிட முடியவில்லையென்றாலும், அங்கே தாம் கொண்டு வந்த சாப்பாட்டை டேபிளில் உட்கார்ந்து சாப்பிடுவது என்பது தனி அலாதிதான்.

நானும், ஏழாம் வகுப்பு வந்தவுடன் அவ்வப்போது ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர் நண்பர்களுடன் மில் கேண்டீனுக்குப் போக ஆரம்பித்தேன். நான் கட்டிக்கொண்டு போகும் உணவைத்தான் சாப்பிடுவேன். அங்கே வாங்கி சாப்பிடும் அளவுக்கெல்லாம் காசிருக்காது. ஒரு நாள், என் நெருங்கிய நண்பன் ரமேஷ் பாலையா 'லெமன் சாதம்' வாங்கினான். கேண்டீனில் 'லெமன் சாதம்' என்றுதான் எழுதியிருப்பார்கள். லெமன் சாதம், தக்காளி சாதம், தயிர் சாதம், வடை அவ்வளவுதான் அவர்கள் மதிய மெனு. லெமனும், தக்காளியும் முப்பது பைசா, தயிர் இருபது, வடை பத்து பைசா, அவ்வளவுதான். என் தினசரி பாக்கெட் மணி பத்து பைசா. ஆனாலும், அதில் வடை வாங்கி சாப்பிட மனமிருக்காது. வீட்டிற்குத்தெரியாமல், கேண்டீனில் சாப்பிடுவதென்பது ஒரு குற்ற உணர்வை உண்டாக்கும். ரமேஷ் பாலையா தட்டிலிருந்த லெமன் சாதம் வித்தியாசமாயிருந்தது. மஞ்சள் நிறம் சற்றி வெளிறி, குழைவாயிருந்தது. அதற்குத் தொட்டுக்கொள்ளவென்று வெங்காய மசால் கொடுத்திருந்தனர். நான் பார்ப்பதைப்பார்த்துவிட்டு, என் தூக்குசட்டி மூடியில் கொஞ்சம் வைத்தான்.  சாப்பிட்டுப்பார்த்தால், புது மாதிரியாயிருந்தது. அதுவும் அந்த வெங்காய மசால் என் அத்தனை நாள் உருளைக்கிழங்கு மசாலை மறக்க செய்தது. நன்றி கெட்டவனாகிப்போனேன். இத்தனைக்கும் அது சாதரண, வெறும் வெங்காயம் மட்டுமே போட்டு செய்த மசால். அந்த 'லெமன் சாதமும்' என் 'எலுமிச்சை சாத'ப்பாசத்தை பரீசிலிக்கச்செய்தது.

வீட்டிற்கு வந்ததும் ஆரம்பித்துவிட்டேன். என் அம்மாவும்,  "சாதம் பச்சரிசியாயிருக்கும்..குழைஞ்சிருக்கும் போல..மஞ்சத்தூளு கம்மியாப்போட்டுருப்பாங்க.." என்றார். எனக்கு அப்போதுதான் தெரியும், மஞ்சத்தூள் தான் அந்த கலருக்கு காரணம் என்று. நான் நினைத்திருந்தேன் எலுமிச்சைக்கலர் அப்படியே பிழியும்போது வந்து விடுமென்று. நான் சொன்னதைக்கேட்டு என் அம்மாவும், அக்காவும் சிரிக்கிறார்கள். வெங்காய மசாலைப்பற்றி சொன்னவுடன், "அவன் வாங்கிற முப்பது பைசாவுக்கு..அவன் என்ன உருளைக்கிழங்கு மசாலாவா கொடுக்க முடியும்..வெறும் வெங்காயந்தான் போடுவான்" என்றனர். என்னால் சமாதானம் ஆக முடியவில்லை. என்னைப்புரிந்து கொண்ட என் அக்கா "சரி..ஒரு நாள் நீயும் வாங்கி சாப்பிடு..காசு தர்றோம்" என்று சொன்னவுடன் எனக்கு அப்படி ஒரு ஏகாந்தம். ஆனால், என் அம்மாவோ "அது என்ன பழக்கம்..வெளில சாப்பிடுறது.. நாளக்கே எலுமிச்ச சாதம் செஞ்சு தர்றேன்..எடுத்துட்டுப்போ" என்றார். எனக்கு கோபம் வந்து விட்டது. கைக்கு வந்தது வாய்க்கு வராமல் போய் விடுமோவென்று. "ஒன்னும் வேணாம்..உன் சாதம் நல்லாயில்லை..நீயே சாப்பிடு.." என சொல்ல முதுகில் விழுந்தது ஒன்று.

அதன்பின் கேட்கவேயில்லை. நமக்கு 'எலுமிச்சை சாதம்' தான். 'லெமன் சாதத்திற்கு' கொடுப்பினை இல்லை என நொந்து கொண்டேன். அவ்வப்போது மில் கேண்டீனுக்குப்போவதுண்டு. ஆனால், லெமன் சாதம் வாங்கவுமில்லை. ரமேஷ் பாலையா கொடுப்பதை சாப்பிடவுமில்லை. இருந்தாலும், அம்மா  எலுமிச்சை சாதம் கட்டித்தருவது தொடர்ந்தது. ஆனால், வீராய்ப்பாய் என் சந்தோஷத்தை அம்மாவிடம் காட்டிக்கொள்வதில்லை. 

அந்த நாளும் வந்தது! ஒரு நாள் காலை, வீட்டிற்கு தந்தி ஒன்று வந்தது. அப்போதெல்லாம் தந்தி என்பது துக்க செய்திக்காகவே என்றிருந்தது. அவ்வளவுதான், என் அம்மா வாய் விட்டு எல்லா தெய்வங்களையும் வணங்க ஆரம்பித்தார். எதிர்பார்த்தது போலவே, அம்மாவின் சித்தப்பா, எங்கள் சின்ன தாத்தா காலம் எய்திருந்தார். அப்பா வேறு ஊரில் இல்லை. அம்மா அழுகையூடே கிளம்பினார், திண்டுக்கல்லுக்கு. அண்ணனிடம் காசு கொடுத்து, ஓட்டலில் சாப்பிட்டு சமாளிக்க சொன்னார், அப்பா வரும் வரை. அவ்வளவுதான், எனக்கு அப்போதே பிடிபடவில்லை. ஒன்று, ஓட்டலில் சாப்பிடலாம். அதை விட முக்கியமாய், மதியம் லெமன் சாதம் சாப்பிடலாம். அத்தனை பூரிப்பு எனக்கு.

என் அண்ணன் நல்ல பெயரெடுப்பதற்காகவே, "நானே சமைக்கிறேன்..அட்ஜஸ்ட் பண்ணி சாப்பிடுங்கடா..ஓட்டல்லாம் வேணாம்.." என்றான். என் சின்ன அண்ணன் சரி என்பது போல் தலையாட்டினான். எனக்கு கோபம், அழுகை பொத்துக்கொண்டு வந்தது. கோபம் காட்ட இயலாத இடத்தில், அழுகைதானே வரும். என் சின்ன அக்காதான், "நம்ம வேணா வீட்டில சாப்பிட்டுக்கலாம்..பாவம் போத்தி ஓட்டல்ல வாங்கி சாப்பிட்டுக்கிட்டும்" என சொன்னாள். அதற்கும் மசியாத என் பெரியண்ணன், "இப்ப டைம் ஆச்சு, சாப்பாடு கட்டி தர முடியாது..மத்தியானம் வேணா மில்லு கேண்டீன்ல சாப்பிட்டுக்க..நைட்டும், நாளைக்கும் நான் சமைக்கிறதுதான்" என்றான். இது போதுமப்பா..என்று மானசீகமாய் கும்பிட்டேன்!

கையில் முப்பது பைசா..! போனவுடனே, ரமேஷ் பாலையாவிடம் சொல்லிவிட்டேன்.அன்றைக்குப்பார்த்து அவன் வீட்டிலிருந்து எடுத்து வந்திருந்தான். அன்றைய காலை வகுப்பு நீண்டதாயிருந்தது. மதியம் சாப்பாட்டு மணி அடிக்கவும், நானும் ரமேஷ் பாலையாவும் கேண்டீனுக்கு ஓடினோம். டேபிளில் இடம் பிடிக்க வேண்டுமே. நான் கல்லாவில் டோக்கன் வாங்கப்போனேன். ரமேஷ் பாலையா டேபிளில் இடம் பிடித்து வைத்திருந்தான். "லெமன் சாதம்ம்ம்.." என்று முப்பது பைசாவைக்கொடுத்தேன். கொடுக்கும்போதே எனக்கு அவ்வளவு சிரிப்பு. அவரிடம் டோக்கன் வாங்கி, அருகில் நிற்கும் சர்வரிடம் கொடுக்க வேண்டும். அவர், அங்கிருக்கும் பெரிய பாத்திரங்களிலிருந்து ஒரு வட்டாவில் அளவாய் எடுத்து தட்டில் வைப்பார். அவரிடம் டோக்கனை நீட்டியவுடன், "என்ன இன்னைக்கு வீட்டிலிருந்து கொண்டாரலையா.." என்றார் சிரித்துக்கொண்டே. என்னை அவருக்குத்தெரியும். நானும், ரமேஷ் பாலையாவும் அடிக்கடி போவதால் பார்க்கும்போதெல்லாம் சிரிப்பார். ரமேஷ் பாலையாதான் சொல்லுவான். "நான் உனக்கு பங்கு தர்றதுனால..அவர் கொஞ்சம் கூட வைக்கிறாருடா" என்று. 

லெமன் சாதத்தைத் தட்டில் அளவாக வைத்து, அந்த வெங்காய மசாலாவை ஒரு கரண்டியில் அள்ளி வைத்தார். தட்டை கையில் வாங்கிய நான், ஏதோ பெரிய வெற்றிக்கோப்பையை வாங்கியதுப் போல் கனவில் மிதந்தேன். வாங்கித்திரும்பவும், எங்கிருந்தோ இடம் பிடிக்கும் அவசரத்தில் வந்த ஒருவன் என் தட்டின் மீது மோதித்தொலைந்தான். அவ்வளவுதான். என் நீண்ட நாள் தட்டிலிருந்த கனவு தரையில் சிதறிப்போனது. நான் திரும்பி சர்வரைப்பார்க்க அவரும் விக்கித்துப்போனார். என்னையும், கல்லா மேசையினையும் மாறி, மாறிப்பார்த்தவர், விருட்டென்று, இன்னொரு தட்டில் கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் லெமன் சாதத்தையும், வெங்காய மசாலாவையும் வைத்து நீட்டினார். எனக்கு என்ன செய்வதெனத்தெரியவில்லை. "அட, வாங்கிட்டு நகருப்பா.." என்று கோபமானார். எனக்குப்புரியவில்லை. கொஞ்சம் நேரம் முன்னர் சிரித்தவர் ஏன் இப்படி விரட்டுகிறார் என்று. தட்டை வாங்கிக்கொண்டு ரமேஷ் பாலையாவை நோக்கி நகர்ந்தேன். துளியும் முன்பிருந்த சந்தோஷமில்லை.

நான் டேபிளில் உட்காரவும், பின்னால் படீரென ஒரு சத்தம். திரும்பிப் பார்க்கையில் அந்த சர்வர் காதில் கை வைத்து குனிந்திருந்தார். கல்லாவிலிருந்த அந்த பருத்த நபர், வேட்டியை மடித்தபடி, "ங்கொப்பன் வீட்டு சொத்து..வாரி வழங்கு.." என்றபடி அவர் கழுத்தில் கையை வைத்து ஒரு தள்ளு தள்ளினார். அவர் தடுமாறியபடியே வாசல் அருகே போய் நின்றார். ஒரே அமைதி மொத்த இடமும். டோக்கனுடன் நின்றவர்களுக்கு அந்த கல்லா நபரே தட்டில் வைத்து கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார். நானும், ரமேஷ் பாலையாவும் சாப்பிடாமல் உட்கார்ந்திருந்தோம், நடப்பதைப் பார்த்துக்கொண்டு. எங்களைப்பார்த்தபடி, "இங்க டோக்கன் வாங்கி சாப்பிடுறவங்க மட்டும் சாப்பிடுங்க..மத்தவங்கள்லாம்..வெளியே போ.." என்றார் சத்தமாக. சில  பள்ளி மாணவர்கள் எழுந்து போக ஆரம்பித்தனர். திறந்து வைத்திருந்த டிபன் பாக்சை மூடியபடி, "நீ சாப்பிட்டு வா.." என்று எழுந்தான் ரமேஷ் பாலையா. எனக்கு அப்படி ஒரு ஆத்திரம். ஒரு லெமன் சாதம் நிம்மதியாய் சாப்பிட முடியவில்லையே என்ற ஆதங்கம் ஒரு புறம், நண்பனை வெளியே போய் சாப்பிட சொன்ன அவமானம் என்று எல்லாம் சேர்ந்து கொண்டது. விருட்டென  எழுந்தேன். டேபிளில் லெமன் சாதம் அப்படியே இருந்தது. டேபிளிலிருந்த மற்றவர்கள் எங்களைப்பார்த்தனர். ரமேஷ் பாலையா கையைப்பிடித்தபடி வெளியேறினேன். 

வெளியே நின்றிருந்த சர்வர் என்னைப்பார்த்து சைகையில் சாப்பிட்டியா எனக்கேட்டார். ஆம் என தலையை ஆட்டினேன். அந்த கணம் குபுக்கென்று கண்ணீர் முட்டியது. ஆனால், அவரைப்பார்த்து புன்னகைத்தேன். 

அதன் பின்னர், என் அம்மா எலுமிச்சை சாதம்  செய்யவா என கேட்கும்போதெல்லாம், "வேண்டாம்மா..இப்ப பிடிக்கல..!" என்று சொல்ல ஆரம்பித்தேன்.

சத்தமில்லாமல் ஓர் யுத்தம்..!

சமீப காலமாகத்தான் ஒன்றை உணர்கிறேன். இந்த ஸ்மார்ட் போன் வந்தபின், (வாட்ஸ அப் பும் ஒட்டிப்பிறந்த இரட்டையராய் வந்துவிடுகிறது) அதீதமான மதம் சாதி சார்ந்த பதிவுகள், கருத்துக்கள் அதிலும் 'மீம்' எனும் பெயரில் நம்மிடம் வந்துகொண்டே இருக்கின்றன. நாம் விரும்புகிறோமோ, இல்லையோ அவைகள் நம் கவனத்தில் இடம் பெறுகின்றன. எப்படியும் அழிக்கத்தான் போகிறோம், இருந்தாலும் நம் பார்வையில் தொடர்ந்து நாளாக, நாளாக ஆக்கிரமிக்க ஆரம்பிக்கின்றன. இது மறுக்க முடியாத உண்மை.

என் பள்ளிப்பருவத்தில் யாரும், யாரையும் மதம், சாதி நோக்கில் அறிந்தது இல்லை, பழகியதும் இல்லை. அதை ஒரு பொருட்டாகக்கூட எண்ணியதில்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால், பிறமதத்தை உயர்வாக எண்ணினோம். அடுத்த மதப்பண்டிகையை உற்சாகமாய் கொண்டாடினோம். அப்துல்லா, நாசர், சலீம், முகம்மது கனியாயிருக்கட்டும், டேவிட், அந்தோணி, வெஸ்லியாயிருக்கட்டும். யாராயிருந்தாலும், பள்ளி, கல்லூரி நாட்களிலிருந்து நட்பென்பது இன்னும் தொடர்ந்து கொண்டேதானிருக்கிறது. ஆனால், இப்போது சமீப காலமாய் ஏதோ ஒரு திரை எங்களுக்குள் இருப்பது போல உணர்கிறேன். முன்பிருந்த அந்த அன்னியோன்யம் இல்லாமலிருப்பதை உணர முடிகின்றது. நகைச்சுவை எனும் பெயரில் ஏதாவது 'மீம்' ஒன்றை (மதம், கட்சி சார்ந்த) யாரவது பகிர அதற்கு எந்தவிதமான சலனமுமின்றி ஒரு நிசப்தம் நிலவுவதை நன்றாகவே உணரமுடிகின்றது.

பிறந்து இத்தனை வருடங்களில், நமக்கு நாம் யார் என்பதை, பகிரும் 'மீம்' கள்தான் அடையாளம் காட்டுகின்றன. "நீ இந்து இல்லை, தமிழன்.. நாம் திராவிடர்கள்..அவர்கள் ஆரியர்கள்..சங்கீஸ்..மங்கீஸ்.." என ஏதெதோ பிதற்றுதலை சகிக்கமுடியவில்லை. ஆனால், ஒன்று மட்டும் உண்மை. இத்தகைய பதிவுகள், அது நகைச்சுவையோ, தகவலோ அது நம்மையறியாமல் உள்ளே சென்று உட்கார்ந்துக்கொள்கிறது. 'தேவைப்படும்போது' நம்மை மத, சாதி, கட்சி, இன ரீதியாகப் பிரிக்கத்தூண்டுகிறது. அதுவும், இப்போதுள்ள இளைய சமுதாயத்திடையே இது நன்றாய் வேரூன்ற ஆரம்பித்துவிட்டது.  இது நிதர்சனம்!

தேவர்மகனில் கமல் குறிப்பிட்டதுப்போல, நம் எல்லோருக்குள்ளும் அந்த மிருகம் தூங்கிக்கொண்டுதானிருக்கிறது. இத்தகைய இரைகள் அதை எழுப்பிவிடுகின்றன. 

அண்ணன், தம்பிகள்

இந்த கொரனொ கால கட்டத்தில், பழைய நண்பர்களுடன் தொடர்பு கிடைப்பது ஒரு நல்ல விஷயம். எப்படியாவது, யார் மூலமாகவோ பழைய தொடர்புகள் புதுப்பிக்கப்படுகிறது. இப்போதெல்லாம், எல்லோருக்குமே பழைய கதைகள் பேச, நினைவுகளை பகிர என நேரம் உள்ளது.

அப்படித்தான், எனது, பழைய நண்பன், கல்லூரித்தோழனின் தொடர்பும் கிடைத்தது. இருவருமே மிகுந்த உற்சாகமடைந்தோம், பேச, பேச குடும்பம், வேலை, ஆசிரியர்கள் என. அப்போதுதான், அவன் அப்பாவின் நினைவு வந்தது. அவர்கள் நல்ல வசதியான குடும்பம். ஆனால், வீட்டிலோ ஒரு வாகனமும் கிடையாது. அவர்கள் வசதிக்கு காரே வைத்துக்கொள்ளலாம். அவர் எப்போதும் ஆட்டோவில்தான் போய் வருவார். பின்னர், கல்லூரி வந்தபின் என் நண்பனும் சரி, அவன் அண்ணனுக்கும் இரு சக்கர வாகனம் ஏதுமில்லை. ஆனால், என் நண்பனுக்கோ கொள்ளைப் பிரியம் இரு சக்கர வாகனங்கள் மீது. அவன் அண்ணன் எத்தனையோ முறை அவன் அப்பாவிடம் சண்டையெல்லாம் போட்டதாய் சொல்லுவான். அவன் அப்பா முடியவே முடியாது என்பாராம். ஆனால், மகன்கள் வண்டி ஓட்டுவதைப் பற்றி எதுவும் சொல்ல மாட்டாராம். சொல்லப்போனால், சமயங்களில் தெருவில் மகன்கள் யார் வண்டியாவது ஓட்டி செல்கையில் ரசிப்பாராம். நாங்கள், அவரை சரியான கஞ்சன் என நினைத்துக்கொள்வோம்.

எதேச்சையாய் அவன் அப்பாப் பற்றி பேசுகையில், இந்த வண்டி விஷயமெல்லாம் நினைவில் வந்தது. நான் கேட்கவும், சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான். "அவர் கடைசி வரை வண்டியே வாங்கிக்கொள்ளவில்லை, எங்களையும் வாங்கிக்கொள்ள அனுமதிக்கவேயில்லை. இதனால், என் அண்ணனுக்கும் அவருக்கும் பெரிய சண்டையே வந்து அவன் தனிக்குடித்தனம் போய்விட்டான். அப்பாவும் சமீபத்தில் இறந்துப்போனார்."

"சாவின்போதுதான் எங்கள் அத்தை, அப்பாவின் தங்கையை நீண்ட வருடங்களுக்குப் பிறகு பார்த்தோம். அவருக்கும் எங்களுக்கும் அப்படி ஒன்றும் தொடர்பில்லை. ஏதோ உறவுப்பகை என்று அம்மா சொல்லுவார்கள். கல்யாணத்திலும், சாவிலும் தான் உறவு பகையாகும், பகை உறவாகும் என்று சொல்லுவார்கள். அப்படி, என் அப்பா இறப்பில், அத்தை உறவு எங்களுக்கு மீண்டும் மலர்ந்தது. அவர்தான் பழைய கதைகள் நிறைய சொன்னார். அப்பாவைப்பற்றி அவர் சொன்ன விஷயங்கள் எங்களுக்கு நிறைய ஆச்சரியங்களைத் தந்தது."

"என் அப்பாவிற்கு ஒன்று விட்ட அண்ணன் ஒருவர் உண்டு. என் பெரியப்பா முறை. என் அப்பாவும், சித்தப்பாவும் (என் அப்பாவின் உடன் பிறப்பு) சின்னதிலேயே அம்மா, அப்பா இல்லாமல் அனாதையாயிருக்க அவர்தான் எடுத்து வளர்த்திருக்கிறார். அவர் ஓரளவு வசதி படைத்தவர் போல, அந்த காலத்திலேயே. தான் எது வாங்கினாலும், தம்பிகளுக்கும் சேர்த்துதான் வாங்குவாராம். அத்தனை பாசம். ஒரு பவுண்டைன் பேனா வாங்கினால் கூட மூன்றாய்த்தான் வாங்குவாராம். வளர, வளர..இது போல் நிறைய. மடக்கு சேர், இரும்பு கட்டில், சைக்கிள், மோதிரம், செயின் என எல்லாமே அவருக்கு வாங்கும்போது இரண்டு தம்பிகளுக்கும் சேர்த்து."

"ஊரில் உள்ளோர் கேலியாய் கேட்பார்களாம்..நாளைக்கு கல்யாணம் னா கூட அதுவும் சேர்த்துதானாப்பா..? என்று. ஆமா, கல்யாணம் மட்டுமில்லை..நான் வீடு கார் வாங்கும்போது என் தம்பிகளுக்கும் சேர்த்துதான் வாங்குவேன்..என் தம்பிகளுக்கு செய்ய முடியலைன்னா..எனக்கும் கிடையாது..என்பாராம். 

அப்புறம், அத்தையை (அப்பாவின் தங்கை) கல்யாணம் பண்ணிக்கொடுப்பதற்காக ஏதோ நிர்ப்பந்ததில் (பொண்ணு கொடுத்து, பொண்ணு எடுக்க) அவரும் கல்யாணம் செய்திருக்கிறார். ஆனால், அவர் எண்ணம் தம்பிகளுக்கும் சேர்த்து, தனக்கு வயதானாலும் பின்னாடி கல்யாணம் பண்ணிக்கொள்ளலாம் ன்னு இருந்திருக்கு. அதற்கப்பறம் விதி விளையாடிருக்கிறது. ஏதோ பங்காளி, செய்முறைன்னு பெரிய, நிறைய பிரச்னையாயி அவர் நொடித்துப்போயிட்டாராம். அப்பா இறக்கிறதற்கு கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னாடித் தான் அவரும் இறந்தாரு..அவர் கேதத்துக்குப்போயிட்டு வந்தப்பின்னாடிதான், அப்பாவும் முடியாமப்போயிட்டாரு..!

சித்தப்பா தான் சொன்னாரு..அப்பாவும், சித்தப்பாவும் வைராக்கியமாவே இருந்துருக்காங்கா..நம்ம அண்ணனுக்கு முன்னாடி நம்ம காரு, வீடுன்னு எதுவும் வாங்கிக்கிட வேணாம்னு..ஏற்கனவே அனல்ல இருக்கிற அண்ணன நாம தூக்கி உலையில போடவேணாமுன்னு..!

என்ன பிரச்சனை, ஏன் பேச்சு வார்த்தை இல்லைன்னு தெரியலை..அப்பாவும் எதுவும் எங்ககிட்ட சொல்லிக்கிட்டதில்லை. ஆனா, அவங்க வாழ்ந்த வாழ்க்கையை வரலாறாக்கிட்டாங்க..அவங்களால வசதியா வாழ முடிஞ்சபோதும் தன் அண்ணனுக்காக எப்படி வாழ்ந்துருக்கான்ங்கிறத நினைக்கிறப்ப ரொம்ப பெருமையாயிருக்கு.. 

இங்க, என் அண்ணன் கார் வாங்கினா, அதை விட பெரிய காரா வாங்கணும்கிறா..என் பொண்டாட்டி..நான் முதல்ல வீடு வாங்கிட்டா அசிங்கமா போயிரும்னு என் அண்ணன் நினைக்கிறான்.. நான் ஏதாவது வாங்கிருவேன்னு அவனும், அவன் ஏதாவது வாங்கித் தொலைச்சுடுவானோன்னு பயந்துகிட்டே வாழ வேண்டியிதாயிருக்கு..கொடுமை!" என சலித்துக்கொண்டான்.

கொரோனா கோலங்கள் - உதவி

ஊரடங்கைத் தளர்த்தி ஓலா சேவைத் தொடங்கியவுடன், என் மனைவிக்கு அப்படியொரு திருப்தி. அவர் பெரும்பாலும், ஓலா ஆட்டோவினையே தெரிவு செய்வார் அவரது பயணங்களுக்கு. சிக்கனம் ஒரு புறம் இருந்தாலும், பாதுகாப்பு கருதியே அவர் இச்சேவையை தேர்ந்தெடுப்பார். பையனை டியூஷன் அனுப்பவதாகட்டும், மார்க்கெட் போவதாய் இருக்கட்டும். அதிலும், அவருக்கு வெளியூர் தனியே செல்கையில் மிக கைகொடுக்கும் என்பார். 

கடந்த இரண்டு மாதங்களாக எங்குமே செல்லவில்லை. ஓரிரு நல்லது, கெட்டது பார்க்க, விசாரிக்க வேண்டியிருந்தது. போதாக்குறைக்கு, என் பையன் இந்த ஊரடங்கில் மேலும் வளர்ந்திருந்தான். அவனுக்குத் தேவையான 'அவசிய' உடுப்புகள் வாங்க வேண்டியிருந்தது. இந்த சனி, ஞாயிறுகளில் பத்து பனிரெண்டு முறை பயணித்திருப்பார் என் மனைவி. ஒரே ஒரு நபர் மட்டும்தான் ஆட்டோவில் அனுமதி என்பதால், பெரும்பாலும் அவர் மட்டுமே தனித்தே பயணித்தார். எனக்கும் அலுவலிருந்தது. சில இடங்களுக்கு நானும் அவரும் பயணிக்க வேண்டியிருந்ததால், ஓலா கேப்பில் (இருவர் மட்டுமே அனுமதி) சென்றோம். 

காரில் ஏறி உட்கார்ந்து சில நிமிடங்களிலேயே என் மனைவி, டிரைவருடன் பேச்சு கொடுக்க ஆரம்பித்தார். பொதுப்பேச்சு தான், கொரனோவைப்பற்றி. அவ்வளவுதான்..எல்லா டிரைவர்களும் சொல்லிவைத்தார் போல் புலம்பித் தள்ள ஆரம்பித்தனர், ஒவ்வொரு பயணத்தின்போதும். "வண்டி டியூ கட்ட முடியல, வீட்டு வாடகை, சுகர் பீபி மாத்திரை செலவு, புள்ளைக படிப்பு செலவு" ..என பட்டியலிட்டு பேசுவர்.  என் மனைவியும் கவனமாக கேட்டு பொதுவான ஆறுதல் வார்த்தை கூறுவார். நான் அவ்வளவாக பேசுவதும் இல்லை, அதிலும், பயணத்தில் தவிர்ப்பேன். அது, எனது சுபாவமாகிப்போனது. 

இறங்கும்போது ஒவ்வொரு முறையும் அவராகவே "நானே கொடுத்துக்கிறேன்..என்கிட்டே சில்லறையாவே இருக்கு" என்பார். நான் கூட சொன்னேன், "பேசாம ஓலா மணியில் பே பண்ணிடு, எதுக்கு பணத்தைத் தொட்டு ரிஸ்க் இந்த கொரோனா சமயத்தில.."

"நீங்க ஓலா மணிலா பே பண்ணி அவங்க அக்கவுண்டுக்கு போய் அதை எடுக்க ஏ டி எம் போய்..ஏ டி எம் ஒர்க் ஆவணும், அப்புறம் அதுல தேவையான நோட்டு கிடைக்கணும்..இம்சைங்க..அதுக்கு கையில கொடுத்துட்டு போனா.எவ்வளவு ஈஸி.." என நியாயப்படுத்தினார்.

இரண்டு முறை என்னிடமே பணம் கேட்டு வாங்கி கொடுத்தார். என் போனுக்கு வரும் தகவல் தொகையை விட அதிகமாகவே வாங்கி கொடுத்ததை கவனித்து கேட்டேன். "ஏய், என்ன அமௌன்ட் சொல்றாங்க..என்கிட்ட கேட்டுட்டு கொடு, மீதி கொடுக்கிறமாதிரியும் தெரியல.."

"..அவங்க கரெக்ட் ட்டா தான் சொல்றாங்க..நான்தான் கூட கொடுத்தேன்." என்றார்.

"அதுக்காக நூறு ரூபாய் வரை ஜாஸ்தி கொடுப்பியா..118 ரூ பில்லுக்கு 200 ரூ கொடுக்கிற..இப்படித்தான் எல்லார்கிட்டயும் கொடுத்தியா .." என்றேன். என்னை அறியாமல் குரல் உயர்ந்திருந்தது.

"அட, இந்தமாதிரி கண்ணுக்குத் தெரிஞ்சு கஷ்டப்படுறவங்களுக்கு கொடுத்துட்டு போங்களேன்..அத விட்டு, அந்த நிவாரண நிதி, இந்த நிவாரண நிதின்னு ஆன்லைன் ல எவ்வளவோ பே பண்ணுறீங்க..அது தேவை படுறவங்களுக்கு கிடைக்குதோ இல்லியோ.. இப்படி கஷ்டப்படறவங்ககிட்ட நாம பேசுறப்ப அவங்களுக்கு ஒரு ஆறுதலாவும் இருக்கும்..ஏதோ நம்மால முடிஞ்ச எக்ஸ்ட்ரா அமௌன்ட் கொடுக்கிறப்ப அவங்களுக்கும் எதோ ஒரு உதவியாயும் இருக்கும்.." என்று சாதாரணமாக சொன்னார்.

கொரோனா கோலங்கள் - மாத்தி யோசி ..!

வீட்டின் வாயிலில் யாரோ அழைக்கும் குரல் கேட்டது. ஒரு நபர் ஐம்பது வயதிருக்கும். மாஸ்க்கை விலக்கியபடி, சினேகமாக, "சார், முடி வெட்டணுமா, கட்டிங், ஷேவிங்..!" என்றார். எனக்கு மிக புதியதாய் இருந்தது. "கொரோனாநால கடையெல்லாம் திறக்கக்கூடாது..மாசக்கணக்கா ஆச்சு..நான் இந்த எரியலாதான் கடை வச்சுருக்கன் ..நிறைய கஸ்டமருங்க இங்கதான் குடியிருக்காங்க..அதான் வீடு, வீடா விசாரிப்போம்னு.." என்று இழுத்தவர், "ரொம்ப சுத்தமா இருக்கோம் சார், டெட்டால் லாம் கொண்டு வந்துருக்கேன்" என்றார். அதற்குள், என் மாமா பேச்சு சத்தம் கேட்டு வந்தவர் அடையாளம் கண்டு கொண்டார். இருவரும் நலம் விசாரித்துக்கொண்டனர். என் மாமா அவர் கஸ்டமராம்.

வீட்டின் பின் பக்கம் ஒரு சேரைப் போட்டு, தரை ஓரமாக அவர் கொண்டு வந்திருந்த பையை விரித்து கத்திரி, சீப்பு, டெட்டால் என மினி பார்பர் ஷாப்பை உருவாக்கி விட்டார். என் மாமாவிற்கு பரம சந்தோசம். ஒரு வழியாய் இன்று முடி வெட்ட முடிந்ததென்று. கழுத்தை சுற்றி ஒரு துண்டை மாமாவிடமே வாங்கி கட்டி விட்டு ஆரம்பித்தார். கத்திரி சத்தம் கேட்டு, "எத்தனை நாளாச்சு இந்த சத்தம் கேட்டு..!" குனிந்தவாறே குதூகலித்தார் என் மாமா. "அண்ணே, உங்களுக்கே இப்படின்னா, எனக்கு எப்படி இருக்கும் சொல்லுங்க ..!" என்றார் உணர்ச்சிவசப்பட்டவராய். நான் இருவரையும் வேடிக்கை பார்த்தவாறு நின்று கொண்டிருந்தேன்.

என் மாமா, "எப்ப இருந்து வரிங்க..நா கூட போன் நம்பர் வாங்காம போய்ட்டோமேன்னு கவலைப்பட்டேன்..மூணு மாசமாச்சா..ஒரே எரிச்சல்..நல்ல வேளை  வந்தீங்க.." என்றவர் "ஆமா, உங்க மகன் இருப்பானே, அவன் எந்த ஏரியா பக்கம்  போயிருக்கான் " என்றார்.

"அவனால தான் ணே இந்த யோசனையை வந்த்துச்சு..ரெண்டு மாசமா வீட்டில உக்காந்து பார்த்தோம் , எதோ ரேஷன் அரிசி,  யார்யாரோ கொடுத்த அரிசி,  பலசரக்குன்னு சமைச்சாலும் ..மனசு ஒப்பலை..வேல வெட்டி ப்பாக்காம டெய்லி சோத்துல காய் வைக்க மனசே வரலன்னே..என் மவனை ஏதாவது காய் பழம் வாங்கியாந்து ட்ரை சைக்கிள் ல விப்போம்டா சொன்னேன் ..துரை கேக்கலை..மூணு வேலையும் தின்னுட்டு டிவி பார்த்துட்டே இருப்பான்னே..சொரணையே இல்லாம..எல்லாத்தயும் மூடுனாங்களே..இந்த டிவி யா மூடமா விட்டாங்களேண்ணே..என் மருமவ முழுகாம வேற இருக்கா..அவளும் சமைச்சு ஓஞ்சு போனான்னே.." துண்டை உதறிப்போட்டார். "அம்மா விளக்குமார கொடுங்க ..நானே கூட்டிபோட்டுர்றேன்..!" கப்பில் தண்ணீரையும் டெட்டாலையும் கலந்தார். 

"கேளுங்கண்ணே..சும்மா இருந்தாலும் பரவால்ல துரை. கடைய (டாஸ்மாக்) திறந்தானுகல..ஆரம்பிச்சுட்டண்ணே..ரெண்டு நாள் குடிச்சான், காசே இல்லையே ..பொண்டாட்டி கயித்தோடதான் இருக்கு..பொட்டுத் தங்கம் விடாம வித்து குடிச்சாச்சு..எங்க போவாரு..துரை..கடைசியில வீட்டில இருந்த அரிசியெல்லாம் கொண்டுபோய் விக்க ஆரம்பிச்சுட்டாண்ணே ..புண்ணியத்துக்கு யாரோ பை பைய கொடுத்தது..அதுவும் புள்ளத்தாச்சி வெயில்ல போய் வாங்கினு வருவா..யாரவது சொல்லுவாங்க..அங்கே யாரோ கொடுக்கிறாங்க..இங்க கொடுக்கிறாங்க ன்னு..நானும் கேப்பேன்..போதுமா, எதுக்கு இவ்வளவ சேர்த்து வைக்கன்னு, எத்தனை நாள் ஆவும்னு தெரியலையே மாமா..கடை திறந்து..வியவாராம் ஆரம்பிக்க..ன்னு சொல்லும்..அப்படி மவராசி சேர்த்து வச்ச அரிசி பைய கொண்டு போய் வித்து குடிக்க ஆரம்பிச்சுட்டாண்ணே..தங்கத்தை, காசை தெரியாம ஒளிச்சு வச்சது போய் இப்ப இந்த குடிகாரன்ட்ட இருந்து அரசிய கூடவா ஒளிச்சு வக்கிறதுன்னு என் மருமவ ஒரே அழுகைண்ணே.." இப்போது ஷேவிங்கை ஆரம்பிக்கப்போனார். ரேசரை டெட்டால் தண்ணியில் அலசியெடுத்தார். 

"நாங்களும்தான் குடிச்சோம்..இல்லேண்ணு சொல்லலண்ணே..ஆனா, இப்படி வரமுறை இல்லாம குடும்பத்த பரிதவிக்கவிட்டெல்லாம் குடிக்கலன்னே..அப்ப ஓயாம போனா கடையில இருக்கவானே திட்டுவாங்க..அதுவும் ஓனரல்லாம் வயசான ஆளா இருப்பாங்கே..திட்டுவாங்கே ..குடும்பத்தை பாருடா..பொண்டாட்டி வயிறெரிய விட்டிராத ..பெரிய பாவம்டா..அது..குடி..வேணாங்கில அளவா குடி..ன்னு தானே சொல்லுவாங்க..நமக்கே சங்கடமா இருக்கும்..அவங்க முகத்தைப்பார்க்கவே" துண்டால் ஒற்றி எடுத்தார் கன்னம், நாடியெல்லாம். 

"சண்ட போட்டு போன துரை ரெண்டு நாளா காண்கில, மருமவ திங்காம, அழுத்திட்டே இருக்கு..அதுக்கு ஒண்ணும் வாய்க்கு வாங்கி கொடுக்க கூட முடியலேண்ணே அதான் யோசனை பண்ணேன்..யார் போன் நம்பரும் தெரியாது..நம்மளும் யாருக்கும் கொடுக்கில ..ஆனா, இந்த ஏரியால தான் எல்லா பேரு வீடும் இருக்கும்..அவங்களுக்கும் தேவை இருக்கும்..வீடு வீடா கேப்போம்..போன் நம்பரும் கொடுத்து வைப்போம்..தேவைப்படுறவங்க கூப்பிடுவாங்கல்ல..ன்னுட்டு.காலையில கிளம்பி வந்துட்டேண்ணே .." என்றவர், சுத்தமாக பெருக்கி முடியை ஒரு பழைய நியூஸ் பேப்பரில் கட்டி எடுத்துக்கொண்டார். "சிலவங்க சங்கட படுவாங்க வெட்டின முடிய வீட்ல போட்டு போனா..அதான்"

என் மாமா கொடுத்த பணத்தைக் கும்பிட்டு வாங்கி கொண்டவரிடம் அடுத்து எப்ப வருவீங்க இந்தப்பக்கம் என்றேன். "நம்பர் நோட் பண்ணிக்கோங்க தம்பி..கூப்புடுங்க..வந்துர்றேன்..!" என்று சிரித்தார்.

கொரோனா கோலங்கள் - முட்டை சோறு

இன்று காலை வீட்டிற்கு தேவையான சில சாமான்களை வாங்கிக்  கொண்டு ரிலையன்சிலிருந்து வெளி வந்தேன். நீளமான வரிசை வெளியில் நிற்பதைப்   பார்க்கையில் நல்ல நேரத்தில் வந்தோம் என நினைத்துக் கொண்டேன். 

வாசல் அருகிலேயே இரண்டு, மூன்று பேர் பிச்சை எடுத்துக் கொண்டிருந்தனர். எல்லோரும் வயதானவர்கள். எல்லோர் முகத்திலும் அழுக்கேறிய 'மாஸ்க்குகள்'. போதாக்குறைக்கு கையில் வேறு ஒன்றிரண்டு வைத்திருந்தனர். யூகித்துக்கொண்டேன், கீழே கிடந்ததை எடுத்து வைத்துள்ளனர் என்று. எத்தனை பெரிய அபாயம். காசைக் கொடுத்தவாறு 'மாஸ்க்கை' ப் பற்றிக்கேட்டேன். "ஆமா, கீழதான் எடுத்தோம். சிலவங்க காரிலிருந்து கூட தூக்கி போடுவாங்க, இங்கின வர்றப்ப..பொறுக்கி வச்சுக்குவோம். அதை மூஞ்சில போடலன்ன திட்டறாங்க ..!" என்று சிரித்தார் ஒரு பெரியவர். அதை போட வேண்டாம், துண்டையோ, சேலையையோ முகத்தை போர்த்திக் கொள்ள அறிவுறுத்தினேன்.

 'மாஸ்க்' அணியும் புண்ணியவான்கள் அதை உபோயோகித்த பிறகு குப்பைத்தொட்டியில் போட்டால் புண்ணியமாய் போகும் என நினைத்துக்கொண்டேன்.

அவர்கள் அருகிலேயே ஒரு பெண்மணி , ஆறேழு வயது பையனுடன் நின்றிருந்தார். மிகவும் கூச்சமாக, "பையனுக்கு ஏதாவது சாப்பிட கொடுங்க ..பிஸ்கட், பன்னு..!" நன்றாகப்புரிந்தது அவர் பிச்சை கேட்க சங்கடப்படுகிறார் என்று. பார்க்க கிராமத்துப் பெண்மணி போலிருந்தார். அந்த பையன் என் பையையேப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.  

நான் அவனிடம், பேர் என்ன, ஸ்கூல் போகலையா என்றேன் வழக்கமாய் சிறுவர்களிடம் கேட்பது போல். "ஸ்கூல் லீவு ..!" என்றவாறு நான் கொடுத்த பிஸ்கட் பாக்கெட்டை வாங்கி கொண்டான். 

"ஜாலி தான..ஸ்கூல் லீவு ..!" என்று சிரித்தேன், எப்படியாவது ஒரு சிரிப்பை அவன் முகத்தில் பார்க்க வேண்டும் என்று.. 

"..இல்ல..!" என்றான் சோகமாய் முகத்தை வைத்துக்கொண்டு. 

"ஸ்கூலுக்கு போகணுமா..ஏன்?" என்றேன், ஆச்சரியம் தாளாமல். 

"ஸ்கூல்ல தான் முட்டை சோறு கொடுப்பாங்க..!" என்றான்.

இச்சிறுவனைப் போல் எத்தனை பள்ளி செல்லும் சிறுவர் சிறுமியர் அவதிப்படுவர் ? அவர்களுக்காகவாது, இந்த கொரோனா ஒரு முடிவுக்கு வரவேண்டும். தயவு செய்து பிரார்த்திக்கொள்ளுங்கள்!

கொரோனா கோலங்கள்

இந்த கொரோனா காலகட்டத்தை கொ.மு  (கொரோனாவிற்கு முன்) கொ.பி (கொரோனாவிற்கு பின்) என பிரிக்கலாம் போலிருக்கிறது.

சமீப காலமாக எங்கள் தெருவில் நிறைய வியாபாரிகள் தட்டுப்படுகின்றனர். பெரும்பாலும் புதிய முகங்கள். குறிப்பாக காய், பழம், உதிரி பூ, அப்பளம், கருவாடு என விற்போர். என் அம்மா பெரும்பாலும் வாடிக்கையாய் வரும் அவர்களை அறிந்து வைத்திருப்பார். அவரே கண்டுணர்ந்தது நிறைய புது முகங்களை. அதிலும் ஒரு சிலர் தான் தினசரி வந்தனர். பெரும்பாலும் வாரம் ஒரு முறையோ, இரு முறையோ வந்தனர். சிலருக்கெல்லாம் வியாபாரம் வரவே இல்லை. அவர்களது கையாளுதலிலேயே கண்டுணர முடிந்தது. என் அம்மா வெளிப்படையாகவே அவர்களிடம் கேட்க, அழாத குறையாக ஒப்பு கொள்வர். அவர்கள் எல்லாம் வேறு ஏதோ தொழில் புரிந்தவர்கள். எத்தனை நாள் சும்மா இருக்க முடியும். அவர்களால் முடிந்ததை வியாபாரம் செய்யத் துவங்கி விட்டனர் என்பது தெரிய வந்தது.

உதிரி பூ விற்கும் பெண்மணி ஒருவர், வீட்டு வேலை செய்பவராம். போய் வர பஸ்ஸோ, ஷேர் ஆட்டோவோ இல்லை. அதையும் மீறி நடந்தே போனவரை வேலைக்கு வரவேண்டாம் என விரட்டியே விட்டனராம். வீட்டிற்குள் விடாமல் அவர்கள் செய்தது அந்த அம்மாவிற்கு என்னவோ போலாகிவிட்டது. "எத்தனை வருஷம் வேலை பார்த்திருக்கேன். அன்னிக்கு அவ்வளவு தூரம் நடந்தே போனேன்..அதுவும் பாவம் வீட்டு வேலை செய்ய கஷ்டப்படுவாங்களே ன்னு, மனசு கேட்காம போனேன். கதவை கூட திறக்காம வெளியவ நிக்க வச்சு அனுப்பிச்சிட்டாங்க..மனசு ஆத்தாமா போகுது.." என்றவர் "ரேஷன்ல அரிசி கொடுக்கிறான்..குழம்பு காய்க்கு எங்கே போறது..அதான் உதிரி பூ வாங்கி விக்கிறேன், வேற ஏதும் தெரியாதே..பூ கட்ட தெரிஞ்சா கூட பூ தோத்து விக்கலாம்..அதுவும் தெரியாது..ரெண்டு புள்ளைக இருக்கு..முன்ன வீட்டு வேலை முடிஞ்சு போறப்ப எதோ சாப்பிட கொடுப்பாங்க..புள்ளைங்களுக்கு கொடுப்பேன்..!" என்றார்.

-----

வடகம் விற்று கொண்டு வந்தார் ஒரு பெரியவர். கூழ் வடகம், ஜவ்வரிசி வடகம், வெங்காய வடகம் என பிளாஸ்டிக் கவரில் போட்டு மெழுகு வர்த்தியால் சீல் செய்யப்பட்டிருந்தது. பார்க்கவே பாவமாக இருந்தது. டீ கடையில் வடை போடுபவராம். டீ கடைதான் இல்லையே என்ன செய்வது. அக்காவும் தம்பியுமாம். கல்யாணமும் ஆகவில்லை. காலம் உருண்டோடிப்போனது. அக்கா ஏதோ ஆபிஸில் பெருக்கி சுத்தம் செய்யும் வேலை பார்த்து வந்தாராம். இப்போது இரண்டு பேருமே பிழைப்புக்கு வழியின்றி இருக்க அக்கா வடகம் போட்டு கொடுக்க, தம்பி விற்க வருகிறார். "ரேஷன் அரிசியும், வெயிலும் கை கொடுக்க ஏதோ அரை வயிறு, கால் வயிறு ரொம்புது" என்றார்.  அவரால் கூவி கூட விற்க முடியவில்லை. ஏதோ விலாசம் கேட்பது போல் வீடு வீடாய் போய் கேட்கிறார்.

------

ட்ரை சைக்கிளில் ஒரு வயதான தம்பதி சமேதம் கீரை விற்க வந்தனர். அவர் சைக்கிளை தள்ளி கொண்டு வர, அந்த அம்மா சைக்கிளில் உட்க்கார்ந்து வந்தார். அந்த அம்மாவின் முகம் ஏதோ ஒரு வெட்கத்திலேயே இருக்கும். வாரம் இரு நாட்கள் மட்டும் தான் வந்தனர். கேட்டதற்கு, ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு ஏரியாவாக வியாபாரம் செய்கின்றனராம். அவர், ட்ரை சைக்கிளில் லோடு அடிப்பவராம். வீட்டம்மா ஸ்கூல் வாசலில் பெட்டி கடை வியாபாரமாம். "முதல்ல சங்கடப்பட்டா..ஆள் தாட்டியா இருக்கிறதுனால நடக்க முடியாதுன்னு ..நான்தான் உள்ளயே உக்காரு..நான் ஓட்டிட்டு போறேன்..நீ கீரையை கொடுத்து காச வாங்கிக்கன்னு.. என்ன.. ஒரு பசிக்கு டீ கூட குடிக்க முடியமாட்டேங்குது..முன்னெல்லாம் கட்டு கட்டா பீடி குடிப்பேன் லோடு அடிக்கிறப்ப..இப்ப ஒரு மாசமா இல்லவே இல்ல..என் வீட்டம்மா எத்தனை வாட்டி சொல்லிருக்கும் .." என்று சிரித்தார்.

-----

ஒரு பெண்மணி வாழை ஸ்பெஷலிஸ்ட். வாழைத் தண்டு, வாழைக் காய், வாழைப் பூ மட்டும் விற்பார். சிலைமான் பக்கம் ஏதோ கிராமமாம். போக்குவரத்து ஏதும் இல்லாததால், வாழைத் தோப்பெல்லாம் வீணாய் போகிறது. ஒவ்வொரு நாளும் வெட்டி எடுத்து வந்து விற்கிறார். வீட்டுக்காரர் டூ வீலரில் ரிங் ரோட்டருகில் விட்டு விடுவாராம். அதற்கு மேல் அனுமதியில்லை. போலீஸ் கெடுபிடியில் இவர் வருவதே சிரமம் என்பார். அப்படியிருந்தும் சில நாள் மனசு கேட்காமல் அவர் வண்டியில் தேடி வந்துவிடுவார். ஓரிரு சமயம், இந்த அம்மா வண்டியில் பின்னாடி கூடையுடன் உட்கார்ந்து வியாபாரம் பார்க்கும். வண்டியில் உட்கார்ந்துக் கொண்டே புருஷனும் பொண்டாட்டியும் வாழைக் காய், வாழைப் பூ என கூவி வருவர். 

பாவம், இன்றைக்கு அந்தப் பெண்மணி மட்டும் வந்தார். அழுது வீங்கியிருந்தது முகம். என் அம்மா என்னவோ ஏதோவென்று விசாரிக்க, "ஒரு மாசமா நல்லா இருந்தாம்மா, கூட மாட ஒத்தாசையா..கிரகம், நேத்து கடைய (டாஸ்மாக்) திறக்கவும் போய்ட்டாம்மா..தலையெழுத்து..!" என்று தலையில் அடித்துக் கொண்டார்.

வாழ்வின் விளிம்பில்..!

சாவதை விட வாழ்வதுதான் இங்கு பரிதாபமாக உள்ளது..!

கொரோனா ..கோராத்தாண்டவமாடுகிறது எங்கு நோக்கினும்.

எதேச்சேயாக பெங்களூரிலிருந்து அம்மாவை பார்க்க மதுரை வர, மறு நாள் ஊரடங்கு.அதைத்  தொடர்ந்து அனைத்து போக்குவரத்தும் முடங்க மதுரையே கதியாகிப்போனது.

ஊரடங்கின் இரண்டாம் நாளே மக்கள் விதியை  காற்றில் பறக்க விட காவல் துறையினர் ஆங்காங்கே சாலையில் திரிவோரிடம் கடுமையாய் நடக்க ஆரம்பித்தனர். பாதிப்பை உணராத மக்கள் ஒரு புறம் டூ வீலரில் சுற்ற, அவர்களால் அத்தியாவசிய தேவைகளுக்கு போய் வருவோர் பெரும் இன்னலுக்கு உள்ளானர். இதில் குறிப்பாய் பாதிப்படைந்தோர் அன்றாட வியாபாரிகள் தான்.

காய், பழம், பொரி கடலை, நொறுக்கு தீனி, ஊறுகாய், பினாயில், கோலப்பொடி, அப்பளம் விற்போர், பழைய பேப்பர் வாங்குவோர் என எண்ணற்றோர் ஒருபுறம். சில தெருக்களில் (சில வீடுகளுக்கென) தினசரி பிச்சை எடுப்போர் என உண்டு. இன்னும் சொல்லப்போனால், எங்கள் பக்கத்து வீட்டிற்கென ஒரு சில நாய்கள், பூனை வருவதுண்டு.

ஒட்டு மொத்தமாய் ஒருவரையும் காணோம். இப்படியொரு முடக்கத்தை வாழ்வில் கண்டதில்லை. உலகமும் கண்டிராது.

நான்கு நாட்கள்தான், தெருவில் கோலப்பொடி விற்கும் பெண்ணின் குரல் கேட்க ஆரம்பித்தது. எலி வளையிலிருந்து எட்டிப்பார்ப்பது போல் ஒவ்வொரு தலையாய் ஒவ்வொரு வீட்டிலிருந்து தென் பட ஆரம்பித்தது. எங்கள் வீட்டிற்கு வந்த பெண்ணிடம் என் அம்மா நலம் விசாரிக்க ஆரம்பித்தார். அப்பெண் அழாத குறையாய் கொட்டி தீர்த்தார். வீட்டில் பிள்ளைகள் பசியோடிருப்பதாகவும், பதினோரு கி.மீ நடந்தே வருவதாகவும் சொன்னார். தேவைக்கு அதிகமாகவே வாங்கிய என் அம்மா ஒரு நூறு ரூபாய் வைத்துக்கொள்ளவும் கொடுத்தார்கள். வாங்க மறுத்த அவரிடம், "சரி, பார்த்து போ..எங்கே பார்த்தாலும் கோரனோ , கோரனோ ன்னு சொல்றாங்க..கவனமா இரு. வீட்டிலேயே இருக்க பாரு " என்றார் என் அம்மா.

"அட போங்கம்மா..செத்தா சாவுறோம்..செத்துரக்கூடாதுன்னுதான் வாழறோம்..இப்ப  சாவுறது கூட பெரிசா தெரியல...வாழ்றது தான் மா கஷ்டமா இருக்கு ..!" என்றபடி கோலப்பொடி என கூவிக்கொண்டே நடக்க ஆரம்பித்தார்.

பெண் நடத்துனர்

தினமும் செல்லும் அதே பேருந்துதான் . ஆனால், ஓட்டுனரும், நடத்துனரும் புதிதாயிருந்தனர். அதிலும், பெண் நடத்துனர்.வழக்கமான பயணிகள் கூட்டம் மற்றும் புதிதாய் பயணிப்போர் என கூட்டம் நிரம்பி வழிந்தது. பேருந்து சற்று மெதுவாய்த்தான் போனது. ஓட்டுநருக்கு வழித்தடம் புதியது மட்டுமல்ல, வயதும் அதிகமாயிருந்தது. வழக்கமான நடத்துனர் எனில் யார் பாஸ் வைத்திருப்போர் எனத்தெரியும். புதிய பயணிகளிடம் மட்டும் டிக்கெட் வழங்கிவிட்டு, ஸ்டேஜில் தாமதிக்காமல் பேருந்து நேரத்திற்கு செல்ல உதவுவார். ஏனெனில், காலை 6.45 மணிக்கு டிப்போவில்  கிளம்பி சார்ஜாபூர் அடைய 8.15, 8.30 ஆகிவிடும். பெங்களூரைப் பொறுத்தவரை தூரத்தை விட , போக்குவரத்து நெரிசலே நாம் செல்லும் நேரத்தை தீர்மானிக்கும்.

புதிய நடத்துனர் பெண்மணி ரொம்பவும் திணறித்தான் போனார். ஸ்டேஜில் நின்று போக, போக தாமதமாகிக் கொண்டே போனது. அதுவும் வார முதல் நாள், திங்கள் கிழமை வேறு. வெளியே போக்குவரத்து நெரிசல், உள்ளே வேலைக்கு செல்வோரின் எரிச்சல், முனகல். என்னைப் போல் சிலர் நடத்துனர் பெண்மணியை பரிதாபமாகப் பார்த்தோம். அவர் முகத்தில் ஓர் இனம் புரியாத உணர்ச்சி தெரிந்தது. கவலையா, குழப்பமா இல்லை வலியா என்று கண்டுணர முடியவில்லை.

தொம்மசந்திரா நிறுத்தம் வருவதற்கே மணி எட்டாகிப்போனது. ஏழே முக்காலுக்கு தாண்டியிருக்க வேண்டியது. புலம்பித்தள்ளிவிட்டனர்.  நல்ல வேளையாக அதற்குள் முக்கால்வாசி கூட்டம் இறங்கியிருந்தது. பேருந்து நிறுத்தத்தை விட்டு சற்று தொலைவில், ஆனால் வழியில் ஒரு பொது கழிப்பறை உண்டு. நடத்துனர் பெண்மணி, ஓட்டுநரிடம் நிறுத்த சொல்லி வேகமாய் இறங்கிப்போனார். அவ்வளவுதான், உள்ளே இருந்த கூட்டம் கன்னடம், தமிழ், ஹிந்தி என ஓட்டுநரிடம் கத்த ஆரம்பித்தது. ஓட்டுநருக்கோ சங்கடமாகிப் போனது. ஐந்து நிமிடம் ஆகியிருக்கும். வந்துவிட்டார் அந்த நடத்துநர் பெண்மணி. வந்தவரிடம், மீண்டும் கத்த ஆரம்பித்தனர் பயணியர் கூட்டம். அதிலும், குறிப்பாய் பெண்கள் கூட்டம். எனக்கு ஆச்சர்யமாகிப் போனது. ஒரு பெண்மணி கன்னடத்தில் ஏதோ சொன்னது எனக்குப் புரியவில்லை. ஆனால், ஓட்டுநர் கோபமாக பதிலுக்கு "நீயெல்லாம் ஒரு பொம்பளையா" என திட்டியது மட்டும் புரிந்தது.

ஆனால், நடத்துநர் பெண்மணி உட்கார்ந்தவர், உட்கார்ந்தவர் தான்.அவர் இருக்கையை விட்டு எழவே இல்லை. இருவர் அடுத்த நிறுத்தத்தில் ஏறி பயண சீட்டு கத்தி கேட்டும் அவர் வரவே இல்லை. அவர்களும் இறங்கி போக இப்போது நான் உட்பட மூவர் மட்டுமே இருந்தோம். எங்கள் நிறுத்தமும் வந்தது. சொல்லியது போல் நாங்கள் மூவரும் ஓட்டுநர் அருகே போய்  நின்றோம், முன் வழியே இறங்குவதற்கு. அப்போதுதான் பார்த்தேன். நடத்துநர் பெண்மணி தலை குனிந்தவாறு உட்கார்ந்திருந்தார்.

ஓட்டுநர் எங்களிடம் கன்னடத்தில், "நேரமாயிருச்சா..இன்னைக்கு? ரொம்ப சங்கடமாயிருக்கு!" என்றார் கவலையுடன். எங்களில் இருந்த ஒரு முதியவர், "இல்லைப்பா, நேரமெல்லாம் நிறையவே இருக்கு எங்களுக்கு..என்னா?!" என்றார் என்னையும், இன்னொரு நபரையும் பார்த்து. ஆமாம் என்றோம் ஒருமித்து.  (ஆவுது, ஆவுது என்றோம் கன்னடத்தில்)

இறங்கிய எங்கள் மூவரையும் பார்த்து ஓட்டுநர் வணக்கம் வைத்தார்.ஆனால், நாங்கள் மூவரும் நடத்துநரைத்தான் கவலையுடன் பார்த்தோம். நிமிர்ந்த நடத்துநர் பெண்மணி எங்களைப் பார்த்து புன்னகைத்தார். எங்கள் மூவருக்கும் அதில் அப்படியொரு ஆனந்தம். 

வழக்கத்திற்கு மாறாய், அன்றைய பொழுது மெதுவாய் நகர்ந்தது.

பிச்சை

நான் பிச்சையெடுப்பதை அவ்வளவாக ஆதரிப்பதில்லை. எப்போதேனும் வயதானவர்கள் பிச்சை எடுக்கும்போது குறைந்தது ஐந்து அதிகபட்சம் பத்து ரூபாய் போடுவது உண்டு. பத்து ரூபாய் போடும்போது சற்று பெருமையாய் உணர்வதுண்டு. எல்லாம் நேற்று வரைதான் அந்த பெருமையும்.

கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாக என் வீட்டருகே ஒரு பெண்மணியைப் பார்ப்பதுண்டு. அவர் ஒரு ரஷ்ய பெயிண்டிங்கில் வரும் பெண்மணியப் போலிருப்பார். சற்றேற அறுபது வயதிலிருப்பார். பாந்தமாக உடையணி ந்திருப்பார்.காலை, இரவு என எந்நேரமும் தெருவிலிருக்கும் ஒரு டீக்கடை வாசலில் உட்கார்ந்திருப்பார். ஆனால், ஒரு போதும் அவர் பிச்சை எடுத்துப்பார்த்ததில்லை. அவரின் அதிகப்பட்ச உணவே டீ தான், நான் பார்த்தவரை.

வழக்கமான பூக்கடையில், நேற்று பூ வாங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, அந்தப் பெண்மணி வந்தார், நின்றார். எதுவும் .கேட்கவில்லை. அந்த பூக்காரப்பெண் உடனே இருபது ரூபாய் நோட்டையெடுத்து நீட்டினார். வாங்கிகொண்டுப் போய்விட்டார். நான் ஆச்சரியம் தாங்காமல் கேட்டே விட்டேன். " யாரது? வந்து நின்னாங்க, காச நீட்டவும் வாங்கிட்டுப் போயிட்டாங்க, எங்க வீட்டாண்டப் பார்த்திருக்கேன்..! " என்றேன்.

" அந்தம்மா ஒரு டீச்சர்  (அண்)ணா .. ஒன்னுக்கு, ரெண்டு பசங்கண்ணா.. அந்தம்மா வீட்டுக்காரர் போயிட்டார். அப்பால, ரெண்டு பசங்களும் பொண்டாட்டி பேச்சுக் கேட்டுனு நீ அவன்ட போன்னு இவன் சொல்ல, அவன் இவன்ட போன்னு சொல்ல அந்தம்மா ரோஷம் வந்து வெளிய வந்துடுச்சு..யார் வீட்டுக்கும் போகாம தெருவிலேயே இர்ந்துடுச்சு. யார்ட்டயும் காசுன்னு கேக்காது ணா ..இந்த ஏரியால நிறையப்பேத்துக்கு தெரியும். ரொம்ப தெரிஞ்சவங்க, பிடிச்சவங்க ட்ட மட்டும் போய் நிக்கும். நாம உடனே காசு கொடுத்த வாங்கினு போயிரும் ..கொஞ்சம் லேட்டா னாலும் போயிரும்..அவ்வளவு சங்கடம்னா..அதான் அந்தம்மா வந்தாக்க உடனே காச கொடுத்துறுவேன். ..நானே எத்தினி வாட்டி அதுக்கு குட் மார்னிங் சொல்லிருப்பேன் ணா, இந்தாண்ட அது ஸ்கூல் போறச்ச ..எப்பவாச்சும் சேலத்துணி வாங்கி கொடுப்பேன். ஏதோ நம்மால முடிஞ்சதுண்ணா .." கண்களில் நீர் தேங்கியிருந்தது. என் பத்து ரூபாய் பெருமையை நினைத்து வெட்கப்பட்டேன்.


"ஆமா, அவங்க மகன்க எங்க இருக்காங்க இப்ப.." எனக் கேட்டேன்.

"இங்கேதா ணா  இருக்காங்க ..இப்பவும், டெய்லி அந்த வீட்டை ஒரு தபாவது சுத்தி வரும் இந்தாம்மா. ஆரம்பத்துல மகன்களும் கூப்பிட்டு பார்த்தானுக..அவங்களுக்கு அசிங்கமா இருக்குன்னுட்டு . இந்தாம்மா பேசவே இல்ல ..அவங்க கண்ணு முன்னாடியே அந்தம்மா தெருவிலேயேதான்  இருக்கு.. அந்த மகன்களுக்கு, இத விட என்ன தண்டனை ணா வேணும்..? "